Geirþrúður....framhaldssaga

2003-08-11T13:32:00.000Z

Ég hitti Garðar heima hjá honum. Hann var svo allvarlegur þegar hann tók á móti mér að það var eins og hann hefði komist að því að yfirmaður Luck væri mamma hans! Eins og Garðar er vanur kom hann sér beint að efninu: ,,Luck gaf okkur upp vitlaust nafn. Ég er búin að leita og leita og fann ekkert um þennan mann" Ég leit forviða á hann. ,, Já en við erum með skrá yfir alla sem vinna fyrir S-hópinn. Okkar maður þar hefur samviskusamlega upplýst okkur um alla starfsmenn hópsins. " sagði ég. ,, Heldurður að Luck hafi verið að spila með okkur og gefið okkur vísvitandu upp vitlaust nafn?" bætti ég við. Garðar svarði því strax til að hann ætti ekki von á því. ,, Ég held að Luck viti ekkert um þenna yfirmann sinn. Það var bara verið að spila með hann hjá S-hópunum og nota hann í léttu verkefni. Við verðum að rannsaka þetta nánar og fá alla þá hjálp sem við getum. Ég lét vita í höfðustöðvarnar og Maddam Lise er upplýst um málið" sagði Garðar. Ég þurfti smá tíma til að melta þetta en jánkaði öllu. Þetta var rétt hjá honum, við þurftum alla þá hjálp sem við gátum til að leysa úr þessu. Rétt í þessum hugleiðingum mínum hringdi síminn. Það var Sjonni. ,,Hæ sæta, hvar ertu?" sagði hann. ,,Þú komst ekki upp í Gallerí í morgun, ég ætlaði bara að aðthuga með þig" bætti hann við. Fjandinn sjálfu rhugsaði ég með mér, ég hafði alveg stiengleymt að láta Sjonna vita að ég kæmi ekki. Það sem verra er að ég hafði ekki einu sinni komið mér upp einhverri afsökun til að koma ekki. Ekki gat ég sagt honum að ég væri í útlöndum þar sem hann gæti rekist á mig hvar sem er í bænum svo átti hann líka til að koma heim til mín þegar ég er í útlöndum og taka til. Skil ekki hvar hann fær þá þörf sína. Nú varð ég að hugsa hratt til að svar honum. ,, Hæ sjonni" sagði ég til að Garðar áttaði sig á því hvert þetta væri. ,,Ég steingleymdi allvega ðhringja í þig í gær og láta þig vita að ég kæmist ekki í dag. ER það ekki í lagi?" spurði og vonaði að Sjonni tæki þetta gilt. ,,Geirþrúður" sagði Sjonni með áherslu. Ég fékk hnút í magann, hvað ætlaði hann að fara spyrja. ,, Þú veist að þetta verður að vera launalaust í þetta skiptið ef þú er ekk ibara heima lasin" hélt hann áfram með sama þunga í röddinni. Mikið var ég fegin, gat allveg lifað með því að hafa þetta launalaust enda var vinnan hjá honum bara til að hilma yfir, ég fékk ágætlega borgað frá þjónustuni. Ég reynd ieftir bestu getu að reyna leyina ánægju minni með að hann ætlaði ekki spyrja frekar. ,,Það verður þá að vera þannig" sagði ég og bætti við ,,ég þarf að vera í fríi allvegann alla næstu viku. Er það í lagi?" ,,Ég veit ekki hvað þú ert að bralla Geirþrúður en það verður bara að vera í lag" sagði Sjonni svo alvarlegur að ég hafði aldrei heyrt annað eins. ,,Ef þú lendir í peningavandræðum þá talaður bara við mig" bætti hann við að lokum. Ég þakkaði fyrir mig og sagði honum að ég myndi verða í bandi við hann fljótlega.

2003-08-06T15:02:00.000Z

Ég vaknaði við kaffilykt morgunin eftir. Ég var dálítin tíma að átta mig á hvar ég var. En þetta kom fljótt, ég var heima hjá Ástu. Ég rölti fram í eldhús og þar var Ásta að hella upp á kaffi. Hún hafð ifarið í bakaríð og búin að leggja á borð fyrir okkur í morgunmat. Ekki fannst mér það verra. Ásta bauð góðan dagin og sagði mér að fá mér bara sæti. Við snæddum morgunverð í róleg heitunum. Ég var ekki allveg viss hvort ég ætti að byrja eitthvað að tala um þetta en Ásta bara þagið. Ákvað þó að sgeja henni frá gærkvöldinu og Luck. Hún sagði bara já og kinkaði kolli en spurði einskis. Ég var eiginlega half hrædd við það. Eftir langa þögn spurði ég: .,, Ásta, ertu hrifin af Luck?” Hún leit á mig svipbrigðalaus og yppti öxlum. ,,Ásta!” sagði ég ,,þetta er ekkert svar” Ásta leit á mig og ég sá að hún vildi segja mér eitthvað en hún þagði. Rétt þegar ég ætlaði að fara spyrja hana frekar hringdi síminn. Það var Garðar. Hann hafði farið heim í nótt til að grennslast fyrir um yfirmann Luck. Ég varð öll uppveðruð yfir þessu en Garðar sagði efni of viðkvæmt til að ræða það í símann. Ég þaut á fætur og kvaddi Ástu hún spurði hvert ég væri að fara og ég sagði henni að Garðar hefði fundið út eitthvað um yfirman Luck. Ásta brosti bara og sagðist ætla hringja sig inn veika í vinnunni í dag henni veitti ekki að svefni en vildi fá að fylgjast með gangi mála. ,,Ég tala við þig seinna í dag” kallaði ég á leiðini út um dyrnar.

2003-07-31T10:15:00.000Z

Eftir að Luck hafði sagt okkur allt sem hann vissi, slepptum við honum. Ég sagði honum áður en við slepptum honum að hann mætti ekki koma nálægt Ástu aftur. Hann var tregur að viðurkenna að hann þekkti hana. Það var ekki fyrr en ég lýsti fyrir honum hvað ég sá í svefnherbergisglugganum hjá Ástu að hann viðurkenndi það. Hann lofaði því að láta hana vera maldraði lengi í mótinn og sagðist vera hrifinn af henni. Ég sagði honum að hún hefði engan áhuga á honum og vildi aldrei sjá hann aftur. Ég vissi samt að það var ekki alveg rétt en eins og málin stóðu þá var það ekki áhættunar virði að láta þau hittast.

Við Garðar forum beint heim til Ástu þar sem hún hafði steinsofnað. Ég bað Garðar um að fá að halda áfram með þetta á morgun. Hann samþykkti það og við ákvaðum að láta málið bíða alvarið til morguns enda veitti okkur ekki af svefni. Garðar fór heim en ég lagði mig í sófanum hjá Ástu. ÉG ætlaði að tala við hana í fyrramálið.

2003-07-30T17:42:00.000Z

Þetta hafði farið gerst ótrúlega hratt eftir að Luck vaknaði. Fyrst var hann allveg brjálaður og reyndi að losa sig og blótaði heil ósköp á ítölsku. Þarna var það komið í ljós hvers lenskur hann var í raun og veru. Við höfðum skoðað vegabréfið hans og allar upplýsingar um sem við fundum hjá Þjónustunni. Þar kom allastaðar fram að hann væri frá Frakklandi enda talaði hann óaðfinnanlega frönsku og var greinilega búin að vinna vel í því að þykjast vera franskur. Hvers vegna vissum við ekki. Mér fannst líklegast að það tengdist þessu verkefni í Frakklandi. Allt sem hafði gerst undanfarið virtist beinast að því. Og ekki bara verkefninu mínu í Frakklandi heldur líka mér persónulega. ÉG var svo fegin því að við höfðum náð Luck áður en hann fór að sækja meira á Ástu. Guð veit hvað hann hefði gert við hana.

Eftir að Luck róaðist og gerði sér grein fyrir því að hann komst ekki neitt og búið var að góma hann var hann auðveldur. Undir skrápunum var lítill mömmustrákur sem brast í grát og sagði frá öllu í von um að það kæmi honum til góða. Það var skondið að horfa upp á þennan stóra og myndalega mann, klæddan í byssubelti og Armani jakkaföt, gráta eins og lítið barn. Hann var fljótur að segja fyrir hverja hann ynni og hvert var hans hlutverk. Hann vann fyrir S-hópinn í Þýskalandi. Hann og Pabló höfðu unnið saman fyrstu árinn hjá S-hópnum og þekktust því vel. Pabló hafði staðið sig vel stundum á kostnað Luck. Eftir tveggja ára samvinnu var Pabló falið verkefni sem Luck vissi ekki um og Luck var settur í léttar verkefni. Það hlakkaði í Luck þegar hann sagði frá samvinnu þeirra Pablós og þegar upp kom um gervi hans. Luck hafði lengi ekki fengið að vita hvert var nýja verkefni pablós hjá S-hópnum. Í fyrst var honum allveg saman en eftir nokkurn tíma í léttum og leiðinlegtum verkefnum ákvað hann að fara grenslast fyrir um hann. Hann komst að því að Pabló ynni í dulargerfi hjá Þjónustunni til að komast til mergjar í Frakklandsmálinu og grafa undan starfsemi Þjónustunnar. Luck ákvað að hefna sín á Pabló og lak því upplýsingum til réttra aðila og varð því til þess að upp komst um gervi hans. Á sama tíma var honum þó falið að njósan um okkur Pabló fyrir S-hópinn og nú var komið upp um hann. Pabló vissi ekki um þessar njósnir.

ÉG hálf vorkendi honum. Hann var alls ekki eins klár og hann virtist vera. Bara fremur seinheppin njósnari sem virtist óvart hafa farið að vinna fyrir ein verstu njósnasamtök heimsins. Hann sagði okkur hver yfirmaður sinn væri hjá S-hópnum og eina verkefni sem honum hefði verið falið var að fylgjast með ferðum mínum og Pablós og taka myndir til að senda höfðustöðvum S-hópsins í Berlín. Myndirnar sem ásta fann hjá CODE hafði hann sent höfuðstöðvunum en sagðist ekki hafa hugmynd um hversvegna þær voru sendar til Íslands. Það var greinilegt að við höfðum ekki náð stórlaxi í málinu en hann kom okkur þó á sporið.

2003-06-05T03:39:00.000Z

Vá, því líkt og annað eins sem hafði gerst undanfarna daga. Í sjálfu sér var mikill léttir yfir mér, ég fann hvernig þungu fargi hafði verið létt af mér. Ég lá upp í rúminu heima, það var sunnudagsmorgun og ekkert að aðhafast. Ég lokaði augunum og horfði yfir atburði undangengina daga. Það er allveg með ólíkindum hvernig þetta allt saman hafði gengið hratt fyrir sig. Í fyrsta skipti á mínum ferli hjá leyniþjónustinni sá ég hversu stórt og gott þetta batterí er og vinnur vel þegar mikið liggur við. Já það er nefnilega ekkert grín þegar heil leyni ,,góðgerðarstofnun" stendur fyrir því að óvinir þeirra ætli að ljóstra upp leyndarmálum þess, þ.a.e.s. að segja öllum heiminum fyrir hverju hún stendur. En markmið stofnunnarinnar er að fara huldu höfði og bæta rétt allra í heiminum.

2003-05-10T18:40:00.000Z

Luck var ekki lengi að sofna, leikurinn sem hann var að horfa á var ekki hálfnaður þegar Luck var farinn að geispa ótrúlega mikið og loks á síðustu mínútum leiksins var hann farinn að hrjóta. Vinur hans Garðars var búin að gera ráðstafanir þannig að við kæmumst óséð með Luck út af hótel herberginu. Garðar fór inn og fann vin sinn og þeir hjálpuðust að við að binda Luck og koma honum út af hótelinu og inn í bíl. Þetta var nokkuð áhættusamt enda mikið af fólki á hótelinu og líka út. En þetta gekk allt eins og í sögu og við brunuðum af stað í skemmuna þar sem við ætluðum að yfirheyra Luck. Meðan á þessu stóð hafði ég látið höfuðstöðvarnar vita og beðið um að haft yrði upp á Pauló og að við vildum ná tali af honum.

Við hjálpuðumst að við að drösla Luck inn í skemmu og koma honum fyrir þannig að hann gat ekki farið neitt þegar hann vaknaði. Við settumst við litla borðið í skemmunni fengum okkur kók og biðum eftir að Luck rumskaði. Það ætti ekki að líða á löngu þar til hann færi að rumska.

2003-04-29T16:28:00.000Z

Vinur Garðars vann á Hótel Borg. Hann hafði sagt Garðari að Luck, eða Mr. Double, væri á hótelinu. Þetta kvöld hringdi hann í okkur og sagði að hann væri nýbúin að panta mat upp á herbergi. Garðar var búinn að kanna allar aðstæður á hótelinu, fara yfir kort og staðhætti. Hann var búin að búa til plan um það hvernig við ætluðum að ná Luck. Við fórum í einum grænum niður á hótelið. Ég klæddi mig upp í þjónustubúning matsendilsins, tók lyftuna úr kjallaranum og upp á 4 hæð með matarbakkann. Þetta var dýrindis nautasteik og rauðvín. Við höfðum komið fyrir mjög steku svefnlyfi í matnum hans og drykk. Það var ekki laust við að ég væri hálfstressuð, ætli hann myndi þekkja mig. Nei þótt ég segi sjálf frá þá var ég í heldur góðu dulargervi, þetta átti ekki að klikka. Ég var með ljósahárkollu, setti á mig gervinef, málaði mig svoldið eftir kúnstarinnar reglum, krosslagði fingur og vonaði það besta þegar ég bankaði á hurðina hjá honum. Það leið svoldil stund þangað til hann kom til dyra. Það var ekki laust við að hann væri svoldið drukkinn. Hann hefur greinilega haft það gaman hérna á Íslandi hugsaði ég með mér um leið og ég tók fatið ofan af disknum, setti eftirlitsmyndavél á góðan stað svo við gætum fylgst með honum og hlerað, allt án þess hann tæki eftir (hope so). Ég óskaði honum góðs matar og gekk út. Ég gekk hröðum skrefum í átt að lyftunni, ég vildi koma mér héðan sem fyrst.
,, Pardon, madam.”
Mér brá ekkert smá, þarna stóðan fyrir aftan mig og kallaði á mig. Guð minn almáttugur hvað ætlar hann að gera?
,,Yes” sagði ég í hálfum hljóðum.
,,I didn´t get any potatoes”.
Ég baðst innilegrar afsökunar og sagðist koma með þær eftir smá stund. Djöfullinn, núna þyrfti ég að fara þangað aftur, það var eitthvað sem ég var ekki allveg til í, en þurfti að gera. Garðar hafði heyrt allt og sagði að það væri allt í lagi, svona væri þetta bara.
Ég þaut niður í eldhús og sótti kartöflur handa mann fíflinu, afhverju þurfti hann að vera svona smámunasamur. Oh, hvað ég hataði hann. Ég tók sömu lyftuna upp á 4 hæð, allveg eins og áðan. En þegar ég kom út úr lyftunni blasti ekki fríðilegri sjón en það sem ég sá fara út úr einu herbergjanna. Guð minn almáttugur, þetta var eingin önnur en Rósa Björk. Hvur djöfullinn er hún að gera hérna? Ég reyndi að láta sem minst fyrir mér fara, steig rólega út úr lyftunni og var heldur álút. Rósa Björk var að sem betur að flýta sér eins og fyrri daginn og þaut að lyftunni. Ég fann samt að hún horfði á eftir mér meðan hún beið en svo var lyftan komin og hún horfin jafn skótt og hún byrtist mér og ég gat haldið mínu áfram. Það sem eftir kom var heldur létt miða við hversu mikið ég hafði miklað það fyrri mér. Ég bankaði og beið, hann opnaði eftir smá stund og horfði varla á mig því það var einhver boltaleikur í sjónvarpinu og allt mjög spennandi.

Úff, nú var þessi hluti búinn, ég sat og var að klæða mig í mín eigin föt. Þaut svo út í sendibíl þar sem Garðar var og dökka konan sem hafði alltaf afhenti mér öll gögn varðandi verkefnin mín. Ég bankaði eftir sérstökum kóða og þau hleyptu mér inn.
Jæja gekk þetta ekki vel? spurði Garðar
Jújú svona þokkalega, ég fékk meira að segja peninga frá honum fyrir vel unnið verk. ;)
Og þarna sátum við og biðum þess að karlinn sofnaði yfir matnum sínum svo við gætum tekið hann föstum tökum og flutt hann leynilega til aðalstöðva okkar í yfirheyrslur.

2003-04-25T16:44:00.000Z

Ég sagði Garðari alla sögun og hann hlustaði þögull á. Þegar ég hafði lokið mér af að lýsa atburðunum í smáatirðum þagði hann um stund og sagði svo: ,, Við verðum að fara heim til Ástu strax og athuga málið. Ef hann hefur brotist inn þá kemur hann aftur. En mér finnst mjög skrítið að hann hafi ekki tekið neitt eða að það séu engin ummerki eftir hann." Hann var mjög alvarlegur á svip og virtist þungt hugsi. Eftir smá stund bætti hann við: ,,Hvað sagði Ásta um myndirnar?" Myndinar já allveg rétt. Ásta hafði ekki enn spurt meira um myndirnar né heldur hafði hún fengið þær aftur. Ætli hún hafi ekkert tekið eftir því að þær væru horfnar það hlýtur að vera. Ég sagði Garðari frá þessu og hann var ekki mjög kátur og sagði heldur reiðilega: ,,Geirþrúður hefur ekki lært neitt á þessum árum sem þú hefur unnið fyrir þjónustan eða hvað? Ertu ekki búin að skila myndunum til hennar aftur?" Ég varð vandræðalega og reyndi að skýra það fyrir honum að það hefði ekki gefst færi á því. Hann róaðis aðeins og sagði að við þyrftum að fara eins og skot heim til ástu kíkja á aðstæður og skila myndunum. Myndirnar voru heima. Garðar fór áleiðs til Ástu meðan ég fór heim að sækja myndrinar og finna eitthvað út úr hvað ég ætti að esgja henni að ég væri að fara gera og hún mætti ekki fara heim til sín og ekki koma með mér.

Þegar ég kom inn um dyrnar heima stökk Ásta næstum á mig. Hún var frekar pirruð á svipinn og sagði ákveðið: ,,Jæja Geirþrúður, ég veit ekki hvað þú heldur að þú sért en það er ótrúlega margt sem þú þarft að skýra" Síðna leit hún á nokkrar myndir í sem hún hélt á og sýndi mér svo. Þetta voru myndirnar af mér og Luck. Ásta hélt áfram: ,,Meðan ég er búin að sitja hérna heima hjá þér og má ekki fara neitt án skýringa er ég búin að vera hugsa. Ég sá myndirnar inn á tölvuborði hjá þér ásamt opnum og ósendum pósti til einhvers Garðars þar sem stendur að ég þekki Luck og þú hafi komist að því. Ég var dálítinn tíma að fatta að maðurinn á myndunum er Luck því hann er ekki lengur með þetta síða ógeðslega hár og í þessum ljót fötum og ég hef heldur aldrei séð hann með byssubelti. Af hverju eru þessar myndir sem ég fann fyrir tilviljun þegar þær voru á leiðinni í pósti til Rósu Bjarkar´og ég sýndi þér og þú snérir þig út úr að segja frá, hérna heima hjá þér núna? Síðast þegar ég vissi voru þær heima á vinnuborðinu mínu í miðjum stalfanum innan um vinnuskýrslunar hjá CODE. Sefur þú kannski líka hjá honum Geirþrúður? Vildir ekki segja mér það? Af vherju sagður að hann væri giftur? Þú sagðir mér þegar ég sýndi þér myndirnar að þú héldri við hann og hann væri giftur. Hann hefur allavegann ekki sagt mér að hann sé giftur og han ner ekki með hring, ekki á myndum og ekki núna. Geirþrúður hvað er að gerast? Ég skil þetta alls ekki." Ásta bunaði þessu öllu út úr sér í einu næstum án þess að anda ég heyrði allveg að hún var reið út í mig.

Ég hafði ekki hugmynd um hvða ég átti að segja, ég mundi núna að ég haðfi gleymt a ðsenda póstinn til Garðars í nótt því mér brá svo þegar ásta datt. Ég bara varð vandræðalega og horfði í gólfið. ÉG hafði gersamlega klúðrað þessu bæði gagnvart ástu og þjónustunni. Var hvergi að standa mig fannst mér. Ég byrjaði að reyna útskýra eitthvað og finna upp á einhverju til að segja en það varð hálfgert muldur bara svo ég þagði enn. Eftir smá stundum sagði Ásta: ,,Geirþrúður, hvað er að gerast þú verðu að segja mér frá þessu." Hún var ekki reið í röddinni lengur. Nú var þa ðég sem fór að gráta en ég sagði ekki neitt. Ásta tók utan um mig og reyndi að hugga mig en sagði fátt.Rétt í því hringdi síminn. Ég hrökk við og fattaði að ég hafði ætlað að sækja bara myndrinar og koma mér heim til ástu og hitta garðar svo við gætum skilað myndunum og skoðaða íbúðina aftur. Það var Garðar að hringja og ég svaraði. Ásta sagði ekkert. ,,Hvar ert þú eiginlega?" sagði Garðar strax og var frekar pirraður. Ég reyndi að koma upp orði en var enn með ekka. ,, Ég er heima" stundi ég loks. Garðar þagði örlitla stund og sagði svo: ,,Ekki fara neitt ég kem" Ég sagði ekkert lagði bara á. Það var eina vitið að hann kæmi. Hann var jú yfirmaður minn og átti að taka á þessu klúðri mínu. Ég var líka svo miður mín að ég hafði ekkert ráð í huga. Ásta spurði hver þetta hefði verið og ég sagði henni að þetta væri maður sem héti Garðar og hann væri að koma og frekari skýringa verða að bíða þar til hann kemur. Ég sá á Ástu að hún var pirruð yfir að ég segði henn iekki meira og við þögðum þar til Garðar kom. Ég útskýrði fyrir honum allt sem hafði gerst eftir að ég kom heim, frá ósenda póstinum sem var opin í tölvunni minni, myndunum á glámbekk við hliðna á tölvunni og að Ásta hefði fundi ðþetta og að hún þekkti Luck á myndum. Garðar horfði á mig og sagði: ,, Hvað veit hún?" og benti á Ástu. ,,Ekkert" sagði ég. ,,Verðum við ekki að segja henni þetta? Það var jú hún sem fann myndirnar á leið til Rósu Bjarkar hjá CODE og Luck hefur greynilega verið að elta hana." bætti ég við. Garðar dæsti og Ásta horfði skilningsvana á okkur tvo til skiptis. Loks sagði Garðar: ,,Jæja stelpur mína setjist þið báðar niður ég ætla a ðsegja frá þessu öllu saman." Hann tók loforð af Ástu að spyrja ekki neins í bili að minnsta kosti. síðan sagði hann henni frá því að við ynnum hjá leyniþjónustu og hann væri yfirmaður minn hérna heima en þjónustan væri alþjóðlega. Svo sagði hann frá Pabló og hann hefði verið handteki og rakti síðan ferilminn hjá þjónustinni. Loks kom han nað verkefninu í Frakklandi og Luck. Sagði henni allt. Ásta sat og hlutsaði og sýndi engin svipbrigði. Þegar Garðar þangnaði loks var þögn um stund. Loks sagði Ásta: ,,Ég vil bara frá svar við einni spurningu, hvða gerum við núna?" ,,ER ekki best að við förum heim til þvín Ásta og kíkjum aftur á aðstæður?" sagði ég. Garðar samþykkti það og við héldum öll þrjú af stað. Mér var ómótt og leið illa innan bjórst. Langaði svo að ræða þetta betur við Ástu. Allt um Pabló, Luck íþróttafréttamannin starfið hjá þjónustunni og allt sem þurfit til að hreinsa andrúmloftið.

Það var allt með kyrrum kjörum hjá Ástu. Við fórum inn, Ásta heltu upp á kaffi meðan ég og Garðar fórum og skorðum svarahlurðina. Garðar var hugsi og sagði svo. ,,Geirþrúður varstu ekki búin að skoða þetta?" sagði hann og benti á lásinn á hurðinn. Hann gaf ekki færi á svari og hélt áfram: ,, Þekkirður ekki handbragðið?" ÉG skoðaið þetta betur og fattaði hvað þetta var. ,, Þetta er eins markið sem S-hópurinn setur á allar hurðir sem hann brýtur upp" sagði ég og bætti við: ,, Luck er hluti af S-hópnum" Garðar kinkaði kolli. ,, Við verðum að ná tali af Pabló" sagði ég strax. Garðar var sammála því og við fórum fram í eldhús til Ástu að segja henni þetta og útskýra S-hópinn fyrir henni yfir kaffibollanum.

2003-04-23T12:53:00.000Z

Sjonni skildi ekkert í því afhverju Ásta væri með mér, en mundi svo eftir hvað hafði komið fyrir um nóttina, og skildi það mjög vel. En hann misti sig alveg þegar ég sagði honum svo frá framhaldinu, hvað hafði gerst heima hjá Ástu.
Meðan Ásta var upptekinn við að skoða málvek, var Sjonni að búa til allskona útskýringar á því afhverju brotist hafi verið inn til Ástu.
Ein var þannig að innbrotsþjófurinn hafi varið húsavilt, þessvegna hafi engu verið stolið. Önnur var þannig að þjófurinn hafi bara komið í rannsóknar laiðangur og tekið myndir sem hann sýndi svo aðal guttanum í þjófa klíkunni, sem myndi svo ákveða hverju ætti að stela og hverju ekki.
Og þannig hélt þetta áfram yfir daginn.
Ástu fannst bara voða gamann að ver með okkur, við forum á Brensluna í hádeginu og fengum okkur að borða, og höfðum það bara fínt, ég og Sjonni reynduð að fá hana til að hugsa um eithvað annað en liðna nótt. Sögðum hennir sögur af skrítnum viðskipta vinum og svona. Hlógum okkur máttlaus af einhverri bandarískri kellingu sem varð alveg brjáluð þegar við leyfðum henni ekki að taka hundinn sinn með inn. Hún ætlaðist einnig til að við myndum passa hann úti, nema að það var full að gera í gallerínu og við höfðum engann tíma til að passa hunda og myndum þar að auki aldrey fara að passa einhvern rottuhund. Hún varð alveg brjáluð og sagðist sko ekki kaupa neitt á þessum stað, en viti menn, hún skildi littla hvutta eftir úti kom inn og skoðaði og á endanum fór hún út með dýrasta málverkið, og við veinuðum úr hlátri.
Sjonni hleypti okkur heim klukkann fjögur og ég fylgdi Ástu heim til mín, og fór svo að hitta Garðar, sagði Ástu að ég þyrfti aðeins að kíkja til mömmu.

2003-04-14T02:52:00.000Z

Ásta hringdi á lögguna sem ætlaði að koma og kíkja á aðstæður. Þetta var nú meiri nóttin. Á meðan Ásta hringdi, hringdi ég í Garðar og spjallaði við hann. Hann sagði mér að þau væru að rekja slóðir Luck. Hann var að frétta að hann byggi á Hótel Borg, væri búinn að vera þar í nokkrar vikur og skráði sig inn sem Mark Double. Ég ætlaði að vera hérna hjá Ástu þar til löggan væri farin og ég þyrfti að fara í vinnuna. Svo ætlaði ég að rannsaka þetta betur með Luck. Hitta Garðar og fara yfir plan um það hvernig við gætum gómað kauðann.
Löggan tók skýrslu af okkur og fingraför af hinum og þessum hlutum í húsin, svalahurðinni og annað. Þeir voru þarna í rúman klukkutíma og aumingja Ásta allveg að farast úr hræðslu. Þegar klukkan var að verða níu sagði ég henni að ég ætlaði að koma mér vinnuna en ég sá á henni að henni stóð ekki á sama um að vera ein.
Kemuru ekki bara með mér?
Nei ég vil ekki vera að trufla þig í vinnunni.
Hva, láttu ekki svona, það er ekki eins og þú talir mann í kaf og maður geti ekkert unnið fyrir þér. Láttu ekki svona kondu bara með, mér finndist það bara gaman. Það verður örugglega rólegt.

2003-04-06T17:29:00.000Z

Ég hljóp inn til hennar og í leiðinni greip ég með mér stóra kertastjakann sem var á ganginum, ég hentis inn og öskraði samtímis “ láttu hana í friði ógeðið þitt annars drep ég þig, ég vara þig……………” Ásta öskraði á mig skít hrædd og skildi ekkert í neinu. “ Geirþrúður hvað er að þér? Hvað er að gerast?” Og þá áttaði ég mig, þarna lá Ásta ein í herberginu. Ég spurði “ hvað kom fyrir? afhverju varstu að öskra og það blæðir úr höfðinu á þér”. Ásta sagði æst “ mig dreymdi hræðilegan draum, að það væri einhver hér inni hjá mér og ég ætlaði að standa upp en þá valt ég fram úr rúminu og henti lampanum um koll og hann brotnaði og ég skar mig. Og svo kemur þú æðandi hér inn og hótar að drepa einhvern, drepa hvern?

Ég settist við hliðina á henni og tók utan um hana, þurkaði blóðið og sagði henni að það hafi einhver brotið upp lásinn að svalahurðinni og að ég hafi haldið að það væri einhver inni hjá henni.

“Ha!!! Brotinn lásinn? Guð! Við veðrum að athuga hvort það sé búið að stela einhverju og hringja á lögguna og sjitt!!! Helduru að einhver sé hér inni??”
Ég sagði henni að ég hafði ekki séð að neitt vantaði svona í fljótubragði, og að ég væri búinn að fara næstum um alla íbúðina og hafi ekki fundið neinn.

2003-04-02T15:05:00.000Z

Mig langar heim, oh mér líður svo illa ég verð að komast heim og upp í rúm og liggja í þynnku með extra hausverk.
Já já ég skal keyra þig heim ef ég fæ að vera hjá þér þangað til ég á að mæta í vinnuna. Mér leist nefnilega ekkert á að skilja Ástu eftir eina heim, hvað ef hann skildi koma hvað skildi hann þá gera við hana?
Já, takk. Mér er allveg sama þó þú sért þar þú getur tekið uppáhaldsþættina þín með og glápt á þá. Ásta brosti aumkunnarlega framan í mig.
Æiii... greyið stelpan, allt mér að kenna, bara af því ég vildi vita af þessum Luck.
Klukkan var að verða sex og þrír tímar þangað til að ég átti að mæta í vinnuna. Ég dröslaðist með Ástu upp tröppurnar og hjálpaði henni að leggjast í rúmið. Sagði henni að þegar ég væri farin þá skildi hún hringja í mig ef eitthvað kæmi uppá. Ég færi um 9 og væri búin klukkan 2 og ætlaði þá að koma og kíkja á sjúklinginn minn. ;)
Ég settist inn í stofu og skellti spólunni í tækið, hitaði mér kaffi og ristaði brauð í róleigheitunum. Mér var litið út í garð þar sem sólin var byrjuð að skína á fallegu trén og eitt og eitt tíst í fuglunum. Ég ákvað að kíkja aðeins út og njóta góðaveðursins þegar ég sá allt í einu að það hafði verið fiktað við lásinn á svalahurðinni. En þetta var ekki eftir mig því núna var búið að brjóta hann upp. Ég fékk sting fyrir hjarta og það byrjaði að slá örar. Ég þóttist opna hurðina eins og ekkert væri og leit út og á lásinn að utanverðu, hann var allur í hakki. Skildi Luck vera hérna? Ég þorði ekki að hugsa svo langt ég vonaði bara að það hefði einhver óprúttinn náungi komi og stolið einhverju, en hverju. Allt var á sínum stað. Ég hallaði hurðinni og fór að labba varlega um íbúðina. Skoðaði eldhúsið betur, baðherbergið, vinnuherbergið, stofuna en var samt ekki viss hvort ég ætti að fara inn til Ástu. Skyndilega heyrði ég brothljóð og ægilega píkuskræki frá Ástu. Guð minn almáttugur hann var þá þarna inni.

2003-03-30T13:02:00.000Z

Mér var svo um þegar ég heyrði í Ástu að ég hlóp fram án þess að hugsa um að loka póstinum sem ég var að senda Garðari. Þegar ég kom fram í stofu lá Ásta á gólfinum með símann sinn í annarri hendi en hélt um auga með hinni. Ég leit á hana þar sem hún endurtók aftur og aftur: ,,Eru þetta síðustu stundir lífs míns Geirþrúður?" Ég reisti hana við og spurði af hverju hún héldi um augað. Ásta svaraði ekki en hélt áfram að spyrja mig hvort þetta væri síðust stundi lífs hennar. Hvað gerist eigilega spurði ég og reyndi að fá Ástu til að svara. Meðan ég spurði aftur tók ég hendina frá auganum á henni og sá að hún var með stóran skurð við augabrúnina. Ég endurtók spurninguna um hvað hafði gerst en Ásta virist ekki vera með sjálfri sér. Ég kom henni fyrir í sófanum og bað hana að bíða meðna ég sækti plástur og eitthvað til að hreinsa sárið. Ásta hélt enn fast í símann sinn og þegar ég stóð upp sá ég að það var ekki lagt á. Á skjánum stóð: Samtal við Luck. Ég reif síman af Ástu og skellti á. Ásta hafði þú hringt í hann og hann heyrt í mér. Hann gat hugsanlega staðsett símann hennar Ástu og þá vitað um okkur báðar hér. Ég varð skelfingu lostinn, hvað átti ég nú að gera? Ég ákvað að það þýddi lítið annað þessa stundina en að reyna fá Ástu til að segja frá. Ég byrjaði því á að sækja þvottapoka volgt vatn og sjúkrakassann til að þrífa henni í framan og loka sárinu. Best væri að fara ekkert á Slysastofuna til að byrja með. Ég þvoði Ástu í framan og hreinsaði sárið og hún virist vera í hálfgerðu móki. Líklega hafði hún dottið á hornið á stofuborðinu. Ég reyndi að halda uppi samræðum við hana en hún virist vera að sofna. Mér var hætt að lítast á blikuna og ákvað að hringja í Sjonna. Bróðir hans var læknir og gat komið til okkar. Ég vildi ekki hætta á að fara út með Ástu svona, það tæki tíma fyrir Luck að leita uppi nákvæma staðsetningu á símanum hennar Ástu svo við vorum enn sem komnar er óhulta hérna.

Sjonni og bróðir hans komu eftir rúma hálf tíma og bróðir hans læknir sagði að ekkert alvarlegt amaði af Ástu, hún væri bara búin að drekka og mikið og hefði bersýnilega komist í uppnám en ég ætti bara að leyfa henni að sofa. Ég var mjög fegin og ákvað að vaka sjálf og vera á varðbergi í nótt. Áður en Sjonni og bróðir hans fóru spurði Sjonni mig af hverju Ásta hefði komist í uppnám. Ég sagði honum að við hefðum verið að þræta um íþróttafréttamanninn. Hann tók því trúanlega og þeir fóru. Ég ákvað að fara bara að taka til til að halda mér vakandi og fylgjast með Ástu. Ég tók til í stofunni og eldhúsinnu, þurkaði af borðum og stólum, vaskaði upp og það var langt síðan það var svona fínt heima hjá mér, éghafði orðið aldrei tíma til að taka meira til en rétt til að sýnast. Þegar ég var búin leit ég á klukkuna og sá að hún var að verða fimm. Ákvað að skella einum My so called life þætti í tæki og glápa á hann meðan ég biði eftir því að Ásta rumskaði. Ég var varla sest í sófann þegar hún byrjaði að billta sér og loks opnaði hún augun í settist upp í skyndi. ,,Geirþrúður, hvað gerist?" var það fyrsta sem hún sagði. „Ég ætti nú frekar aðspyrja þig" sagði sagði ég við hana. „Þú varst að segja mér frá Luck þegar ég fór á klósettið og allt í einu varst farinn að hrópa á hann og svo virðistsem þú hafir dottið á hornið á borðinu og fengið slæman skuð við augabúrina" hélt ég áfram. ,,Þú vilt kannski sega mér meira frá þessum Luck?"
Ásta kom við sárið og leit í kringum sig og svo á mig hálf rugluð. ,,Já ég hringdi í Luck þegar þú fórst á klósettið bara til að heyra í honum. Ég hringi oft í hann þegar ég er full og þá kemur hann oft og sækir mig og við förum heim til mín" sagði Ásta og hélt áfram ,, ég sagði honum ekki hvar ég var því að rétt þegar ég var að standa upp þá hrasaði ég og hef þá líklega lent á borðinu síðan man ég ekki meir"
,, Sagði hann ekkert við þig Ásta?" spurði ég og bætti við: ,,Þú spurðir mig aftur og aftur hvort þetta væri síðust stundir lífs þíns" Ásta varð hugsi og sagði svo eftir stutta þögn ,,Það er eins og mig minni að hann hafi eitthvað verið að tala um að ef ég færi ekki gætilega og segði engum frá honum þá myndi fara illa fyrir mér. Það var þá sem ég stóð upp því ég var svo reið og þú veist að ég mér finnst betra að rökræða við fólk þegar ég stend" sagði hún. Mér varð heldur brugðið við þessa frásögn, hann hlaut að hafa heyrt tautið í henni áður en ég lagði símann á og heyrt í mér. Ætli hann hafi þekkt í mér röddina?

2003-03-29T01:57:00.000Z

Luck Luck, Luck ég er svo full heyrði ég ástu segia um leið og ég heyrði stórann skell.... stuttu seinna stundi Ásta: „Eru þetta síðust stundir lífs míns Geirþrúður?“

2003-03-26T13:43:00.000Z

Því lík snilld. Ásta hafði komið með það. Luck, Luck... here I come... Hann er nú meiri þrjóturinn, tælir vinkonu mína til þess eins að ná mér.
,,Ertu eitthvað að deida hann?”
,,Æ, það er svona upp og ofan, ég veit eiginlega ekki, við erum ekki beint saman. Þetta er frekar svona ummm ég veit ekki, sofi hjá samband. Ég skammast mín hálfpartin fyrir að segja þetta, ég helt að ég væri ekki mannenskja í þannig samband. En það getur víst allt komið fyrir.”
Ég sagði Ástu að ég ætlaði að skreppa á klósettið, en í staðin þaut ég í tölvuna mína og sendi Garðari mynd af kauðanaum og nafnið og bætti því við að hann væri að deida vínkonu mína þannig að ég vildi hann burt sem fyrst.

2003-03-25T17:08:00.000Z

“Ásta hvað meinaru með að vera orðinn ástfánginn ?? Og af engum öðrum en íþróttaálfinum ?? Þú getur kanski sagt mér hvernig maður verður ástfanginn á tveim vikum??” sagði ég glottandi. “ Manstu ekki þegar við vorum að gera mega grin af Siggu þegar hún sagðist vera orðin yfir sig ástfanginn eftir að vera búinn að þekkja guttann í viku.
Ásta horfði mjög skrítinn á mig, og fór svo að hágráta. Ég knúsaði hana og leyfði henni að jafna sig aðeins og spurði svo varlega hvað væri að. “ Æ Geirþrúður það er bara allt að, ég veit ekkert hvað er að mér, ég er bara einhvernveginn alveg lost í þessu, íþróttafréttamaðurinn, Luck og allt það” Þarna greip ég andann á lofti, HA!!!!! “ Luck!!!, hver er það, og hvað með hann ???” Já sagði hún og saug upp í nefið. “Það er þetta með hann, æ hann er maður sem ég hitti einusinni á djamminu, það var ótrúlega fyndið, hann var alltaf á sömu skemtistöðunum og ég, ég var alltaf að hitta hann. Það var eins og hann væri að elta mig eða eithvað sagði hún glottandi. “Vá hvað þú gæti ekki haft meira rétt fyrir þér núna Ásta mín” Hugsaði ég. Svo rak hann sig utan í mig einu sinni og krafðist þess að bjóða mér drykk og ég sagði auðvita já takk, og valid eithvað sem er MJÖG dýrt á barnum, miðnes í Bombey gini”

2003-03-19T18:28:00.000Z

Hvers vegna í ósköpunum þarf þetta allt að vera svona. Ég ætti bara að snúa við og hlaupa á eftir Ástu og segja henni allt saman. Allt, frá vinnunni minn, íþróttafréttamanninum, klemmunni sem ég er í núna, bara allt. Labba bara upp að henni og segja; ,,Hey ég átti alltaf eftir að segja þér að ég vinn hjá leyniþjónustu Íslands og því haga ég mér svona undarlega stundum. “ Nei ég gæti það ekki hún myndi náttúrulega bara hlægja af mér, og ég mindi standa fyrir framan hana eins og kúkur. Afhverju er Ásta með íþróttafréttamanninum hvað er málið… Bíddu, bíddu, bíddu, vent lít. Ásta og íþróttafréttamaðurinn hittust fyrir tvem vikum og það er innan við vika síðan ég sá krimman koma út frá henni þar sem þau höfðu verið að ríða…Ég trúi þessu ekki var Ásta að halda framhjá? Hvað er málið með hana? Ég trúi þessu ekki, það getur ekki verið mikil ást á milli Ástu og íþróttafréttamannsins. Ég held að ég sé að vera geðveik. Ég bý örugglega í einhverjum heimi þar sem fólk gerir í því að gera mér lífði leitt. Nei ég veit ég bý í svona sjónvarps þætti eins og Jim Carrey bjó í þar sem fólk fylgdist með honum nótt sem dag… já það er málið, þetta hlýtur bara allt saman að vera einn stór djókur.
,,Geirþrúður, GEIRÞRÚÐUR, ertu að verða vitlaus eða hvað?”
Það var Sjonni sem var að kalla á mig í þann mund sem ég var að fara fram hjá horninu á Gallerýin og sýndi alls engin merki um að vera á leiðinn þangað. Það var ekki fyrr en þá að ég áttaði mig á því að ég hafði gengið alla þessa leið með höfuðið ofaní götunni og vissi ekkert hvert ég var komin. Ég bara gekk og gekk, hugsaði og hugsaði.
,,Er ekki allt í lagi, Geirþrúður þú ert eitthvað svo… utan við þig.”
,,Jújú, ég er bara að hugsa svo mikið, Ásta sagði mér að hún væri byrjuð að deida íþróttafréttamanninn.”
,,Hún að deida honum, neeehei það getur ekki verið.” Sagði Sjonni og það var stórt glott á andlitinu hans.
,,Víst, hún var að segja mér það bara núna rétt áðan. Afhverju segiru að hún geti ekki verið að deida hann?”
,,Af því að hann er en þá með Kollu Artí.”
Ég var ekkert smá vegis hissa. ,,Djöfulsins melurinn, nei það getur ekki verið. Þau eru búin að vera að deida í tvær vikur.”
,,Jújú ég er að segja allveg satt. Ég sá þau í gær saman á kaffihúsi og ekkert smá happy.”
,,Ég trúi þér ekki, ég verð að hringja í Ástu og segja henni frá þessu, svo förum við bara í kvöld og berjum kauðan. Ertu ekki til?”
,,Ekki allveg, ertu ekki heldur hörð á þessu? Ég veit ekki…”
,,Ég læt engann koma illa fram við vini mína, það eitt skal ég segja þér að er satt.”
Núna horfði Sjonni á mig forviða og ég endurtók í huganu það eitt skal ég segja þér að er satt. Hvað meinti ég með þessu, og ég held að hann hafi verið jafn hissa á þessu og ég. En í þann mund sem hann ætlaði að fara að spyrja eitthvað kom kúnni inn og ég stökk til og afgreiddi hann. Ég reyndi að hafa sem minnst samskipti við hann það sem eftir var dagsins og forðast ,,djúp” samtöl.
Ég var ekki fyrr búin að loka útidyrahurðinni þegar síminn hringdi. Hver skildi vera að hringja í mig?
,,Halló”
,,Hæ, ´etta er Ásta. Varstu ekki farin að sakna mín? Verður þú ekki heima núna í kvöld? Má ég ekki bara kíka til þín núna?”
,,Jújú, ég verð heima kondu endilega.”
Jæja núna ætlaði ég sko að gera athlögu að Ástu, draga þetta upp úr henni hvað sem það kostaði. Ég vil fara að komast til botns í þessu máli. Ég var að semja plan í huganum um það hvernig ég ætlaði að varpa sprengjunni á hana.
Ásta kom um hálf sjö, hún var með fangið fullt af snakki, bjór og pizzu! Þetta leit ekkert smáeigis vel út. Og skyndilega ákvað ég að breita planinu. Við ætlum að verða fullar í kvöld, eða réttast sagt hún og þannig fengi ég hana til að segja mér það sem ég vil heyra. Hún er ekki sú eina sem á bjór, ég á nefnilega bjór síðan… ég veit ekki hvenær. Þetta ætti að verða skemmtilegt, eða þannig, málið er að Ásta verður alltaf svo málglöð þegar hún fær sér neðan í og þegar það liggur eitthvað illa á henni og þá lætur hún það bara gossa sem hún og gerir ekki alla aðra dag.
Við byrjuðum á léttu spjalli, og það var eins og við heðum ekkert hisst fyrr um daginn. Ásta var komin vel á fimmt bjórinn þegar ég ákvað að fara að ýta að henni spurningum.

2003-03-17T16:39:00.000Z

„Kynna þig fyrir honum?“ hváði Ásta. „Ég veit nú ekki betur en þú þekkir hann mjög vel“ hélt hún áfram og lagði mikla áherslu á orðið mjög. Hún kímdi út í annað. Ég var bara svo rugluð. Ég hafði átt von á að hún væri ástafangin af krimmaútlengingum eða hún ætlaði að segja mér frá honum svo þetta var bara það eina sem mér datt í hug. Auðvitað þekkti ég íþróttafréttamanninn. Ég hafði nú aldreilis þekkt hann á undan henni!

Ákvað að ræða þetta ekki meira í bili. Ég yrði að fá upplýsingarnar um krimmaútlenginn sem læddist út frá henni seinna. Nú vissi ég bara ekkert hvernig ég ætti að fara að því. Ég var allveg búin að ákveða að lokka þetta uppúr henni en svo bara allt í einu sagðist hún vera ástfangin. Ég hugsaði með mér að hver verður ástfanginn á tveim vikum! Er það ekki heldur sterkt til orða tekið. Ég vil nú frekar bara kalla þetta greddu. Æii ég var eiginlega smá fúl yfir þessu. Bæði að hún skyldi vera með íþróttafréttamanninum og að ég hafði ekki fengið neitt uppúr henni með krimmaútlenginn.

Við sögum ekki mikið meira. Mér fannst Ásta vera eitthvað miður sín yfir að ég hafi tekið þessu svona illa. Ég var bara ekki undirbúin að segja henni neitt. Mig langaði ekkert að segja henni að ég væri enn hrifinn af honum það var bæði ekki satt og það myndi skapa fleiri vandræði og ekki gat ég sagt henni sannleikan. Ég var orðin svo þreytt á þessu bölvaða lygavef alltaf hreint. Ég kastaði kveðju á ástu fyrir utan Brennsluna og reyndi að vera hess en gekk í þungum þönkum upp laugarvegin aftur á leið í Gallerýið.

2003-03-17T11:29:00.000Z

,,Íþróttafréttamaðurinn" stundi ég upp eftir henni. Mér var ekkert smá brugðið. Hún og íþróttafréttamaðurinn en ég hélt... já og Kolla... og ,,ha?" sagði ég síðan.
,,Hvað meinaru með, ha?"
,,Nei mér bara datt ekki í hug að þið... ég meina að þú værir eitthvað að pæla í honum. Var hann ekki með... Hérna, hvenær, hvar, hvað, hvernig, hversvegna...?"
Ásta sat á móti mér og starði bara á mig vegna þessara fáránlegu viðbragða minna við þessum fréttum. Ég var svo hissa, ég vissi bara ekki hvað ég átti að segja eða hvernig ég átti að haga mér.
,,Rólega Geirþrúður, ertu eitthvað óánægð með þetta?"
Ég reyndi að brosa ,,Ne, nei nei alls ekki. Eru þið búin að vera að deida eitthvað, í einhvern tíma meina ég?"
,,Nei nei ég hitti hann á djamminu um þar síðustu helgi, við vorum bæði hálf edrú og eitthvað svo lost í vina hópnum okkar. Óli vinur hans og Begga vinkona mín þekkast og ég skellti mér á djammið með þeim og hittum hann og einhvern vegina náðum við þarna saman. Við spjölluðum um heima og geyma, rölltum bara saman í bænum. Svo hringdi hann í mig og við erum búin að hittast nokkrum sinnum eftir þetta."
,,Ertu ekki að grínast en hvað með hinn..." nei nei nei GEIRÞRÚÐUR haltu kjafti. Hvað er að þér, ekki segja þetta!!!
Ástu var brugðið. ,,Hinn hvað? Um hvað ertu að tala?"
,,Nei ég meinnti ekki hinn hvað, ég ætlaði að segja hvað með hina, ég helt að hann hefði verið á eftir einhveri annari. Æi ég veit ekki, maður heyrir þessar kjaftasögur út um allt." Úfff, þarna slapp ég vonandi fyrri horn, en ætli Ásta viti af Kollu?
,,Ég held að það sé enginn önnur, hann sagði mér allavegana ekki frá neinni annari. Geirþrúður, er einhver önnur? Veistu eitthvað?"
,,Nei nei ég veit ekkert hélt að hann hefði verið að slæpast með einhverri en veit ekki meir, sel það ekki dýrara en ég keypti!"
,,Jæja, eigum við ekki að hætta að tala um þetta. En mér finnst frábært að þú skulir vera farin að deida gaur, hann er eflaust mjög fínn. Þú verður af fara að kynna mig fyrir honum."

2003-03-14T16:46:00.000Z

Ég var með nettan hnút í maganum þegar ég labbaði niður á Brennslu rétt fyrir hádegið. Ég var samt mjög fegin. Ásta hafði hringt í mig fyrr um morguninn og beðið mig að hitta sig í hádeginu. Ég var komin á undan Ástu og settist á borðið okkar í horninu uppi. Ég var pínu stressuð og renndi snöggleg í gegnum matseðilinn. Það var svo sem ekkert nýtt á honum. Held að ég hafi bara smakkað allt saman. Langaði einhvern vegin ekki í neitt sérstakt en ákvað á endanum að fá mér súkkulaðiköku og kaffi. Þegar ég var að klára panta koma Ásta og settist á móti mér. Hún var mjög hress og brosti út að eyrum. „Bara það sama“ sagði hún við þjóninn.

Ásta byrjaði að spjalla og eftir stutta stund vorum við komnar í hörku samræður rétt eins og venjulega þegar við hittumst. Ég var eiglega bara búin að gleyma erindinu mínu við hana. Mér fannst alltaf svo gaman að spjalla við Ástu. Eftir nokkrar kjaftasögur og skemmtilegt slúður sagði Ásta allt í einu: „Veitu það Geirþrúður, ég held ég sé ástfangin“ Hún var ekki eins geislandi glöð þegar hún sagði þetta og mér fannst hún vilja segja eitthvað meira. Ég fékk nátturlega hnút í magan og missti næstum andlitið. Ekki datt mér í hug að hún væri strax orðin ástfangin af þessum fjandans krimma. Ásta sá viðbrögð mín og spurði: „Svo þig grunaði þetta?“ Ég varð eiglega enn meira hissa og vissi hreint ekki hverju ég átti að svara. „Grunaði að þú værir ástfangin??“ stundi ég upp úr mér. „Já“ sagði Ásta og bætti við „þú veist sem sagt hver þetta er?“ Nú voru góð ráð dýr. Hvað átti ég a ðsegja við hana ég átti ekkert að vita um þennan gæja en af hverju hélt þá Ásta að ég vissi þetta. Ég setti mig í lygastellingarnar sem ég nota þegar ég þarf að þykjast vera einhver önnur en ég er og sagði blátt áfram „Nei ég veit ekkert hvað þú ert að tala um, hver er þetta eiglega???“ Ásta varð hálf skömmustu leg og það var nú ekki líkt henni þegar hún var í þessum hugleiðingunum. Eftir smá þögn sagði hún: „Það er íþróttafréttamaðurinn"

2003-03-13T10:00:00.000Z

Við ákváðum að hittast í skemmunni eftir hálftíma. Þar var svefnsöm nótt úti. Ég klæddi mig og hentist út, var kominn í skemmuna aðeins á undann Garðari, gerði bara myndina af manninum tilbúna, svo Garðar gæti séð hann, kanski þekkir hann manninn.
Garðar kom á mínútúnni, og ég sýndi honum myndina, hann horfði lengi á myndina, og var lengi að átta sig, hann var viss um að hann hafði séð hann áður, en hann mundi engann veginn hvar, ég sagði honum frá því hvar ég hafði séð hann í París.
Við ákváðum að senda myndina út, þar sem sérfræðingar gætu sett myndina í einhvern gagnagrunn og hugsanlega komist að því hver þetta væri. Á meðann var það mitt hlutverk að fara til Ástu í hádeginu og spyrja hver þetta væri, og hvernig hún hafði kynst honum.

Eftir þetta fór ég heim til að reyna að sofa, klukkan var rúmlega sex, og ég gæti sofið í svona 2 tíma, en mér tokst það ekki, ég var of upptjúnnuð. Ég ákvað eftir margar billtur í túminu að skella mér bara í sund. Ég tók mig til og fór í Sundhöllina, synti nokkrar ferðir með gamla fólkinu, vá ég var búinn að gleyma hvað það er yndislegt að skella sér í sund svona snemma, allar gömlu konurnar með bleikur hrukkóttu sundhetturnar og kallarnir í pottinum að tala um heimsmálinn.
Ég var svo bara mætt snemma í vinnuna aldrei þessu vant, og Sjonni ekki einusinni mættur.
Ég velti því bara fyrir mér hvað ég ætti að segja við Ástu, hvernig ég ætti að koma orðunum frá mér. Spyrja ekki of grimmt og gera hana forvitna, ég var bara forvitinn vinkona að spyrja um strák, ekki um einhvern krimma.

2003-03-04T10:35:00.000Z

Hvernig í óskupunum hafði Ásta hitt hann, nú fór heilinn alveg á flug. Eða hafði það verið þannig að hann hafi hitt Ástu, og það hafi EKKI verið tilviljun að hún skuli vera ein af mínum bestu vinkonum. Myndirnar!, Ætil hann hafi séð þær, þær voru á náttborðinu, og það er mjög lílegt að þau hafi verið í svefniherberginu. "guð minn góður, í hvað er ég búinn að koma mér??" Ég verð að hringja í Garðar, vegna þess að það yrði að gera eithvað með Ástu, hún gæti verið í hættu.
Ekki gat ég hringt í Ástu og spurt hana um þennan gaur, vegna þess að þetta var greinilega eithvað sem var leyndó, ég gæti sagts hafa sé þau út undan mér einhvertíma, en svo getur líka vel verið að hann komi bara alltaf til hennar. Hei ég gæti náttútulega sagt að ég hafi ætlað að koma í heimsókn, en þegear ég kom hafi ég séð geðveikt myndó mann fara inn til hennar og hafi ekki viljað trufla. Já ég geri það, en ekki fer ég að hringja núna, klukkan er rétt rúmlega 4.
Hvað ætlaði hann sér með Ástu, hann hlýtur samt að vera búinn að komast að því að hún veit ekkert um mig, nema auðvita myndirnar, hann gæti haldið að hún vissi eithvað ef hann er þegar búinn að sjá myndirnar. "Arrrrggg"
Hver var þessi maður ? hvað vill hann ? hvað var hann að gera í París ? Afhverju er hann að eltast við mig, hvað hef ég gert ?
Ég hringdi og vakti Garðar, hann varð smá pirraður en þegar hann var kominn út ur draumaheiminum þá áttaði hann sig, þetta gæti verið alvarlegt, það yrði eithvað að gera í málunum ekki seinna en núna.

2003-03-03T19:15:00.000Z

Ég fór nokkrum sinnum í gegnum spóluna án þess að ég kæmist til botns í því hvaða maður þetta var. Ég fór fram og hellti upp á kaffi. Mér veitti ekki af ef ég ætlaði að vaka yfir þessum spólum. Þessar spólur voru bara besta svefnlyf sem hægt var að hugsa sér. Það versta var að mig fór alltaf að dreyma sama drauminn, Pabló, Sigurboginn, röddinn, myndirnar, styttan og kærastinn.

Ég teygði mig í kaffið og rak mig í leiðinni í poka í eldhússkápanum. Þetta var kaffipoki með expressokaffi frá Kaffitári. Ég mundi þá eftir því að ég átti expressóvél inn í skáp sem mamma og pabbi gáfu mér í innflutningsgjöf. Ég var voða dugleg að búa til allskonar kaffidrykki fyrst en svo einhverrahluta vegna dagaði hún uppi inni í skáp. Ég ákvað að taka hana fram og athuga hvort ég kynni eitthvað ennþá á hana. Mér til mikillar furðu þá var ég bara nokkuð lagin við þetta. Ég var í miðju kafi að búa til rótsterkan expressó þegar ég uppgötvaði hver maðurinn var. Ég þaut fram í stofu og kveiti á tækinu til að fullvissa mig um þetta. Það var kaffilyktin sem vakti þessa tilfinningu. Sama lyktin og á kaffihúsinu okkar Pablo í París. Þessi maður sat alltaf á næsta borði við okkur alla dagana sem við vorum í parís og ekki nóg með það heldur var þetta líka maðurinn sem ég sá fara út frá Ástu þarna um nóttina.

2003-03-02T00:53:00.000Z

Þegar ég kom heim þennan dag helti ég mér upp á rótsterkt kaffi og setti spóluna í tækið. Tíminn leið og ég spólaði og spólaði til baka. Skyndilega hrökk ég upp af værum svefni við að einhver var að koma inn. Ég heyrði útidyrahurðina opnast. Ég rétt náði að slökkva á sjónvarpinu og skríða fram úr sófanum. Þetta var bara mamma að kíkja í heimsókn, hún hafði hringt og hringt bjöllunni en enginn svaraði, en hún vissi að ég var heima svo hún bauð sig bara velkomna inn. Það er svona þegar mæður heimta að fá lykil að íbúðinni manns, maður stendur bara varnarlaus og getur ekkert annað sagt en já og amen. Þó maður flytji af heiman þá er maður ekki laus við afskiptasemina í þeim, þær verða bara verri og hafa enn meiri áhyggjur. Mömmu var ekkert sérstakt á höndum, hún var nýkomin heim frá Ammeríku og kom með kíló af sleikjó handa mér, mér finnst þeir svo góðir. Hún var bara að sýna sig og sjá mig. Við spjölluðum í svolítinn tíma en hún fór snemma því hún vildi að ég færi að sofa, sá á mér að ég var svefnvana, heimtaði að ég færi beinustu leið inn í rúm þegar hún væri farin. Eins og góðri dóttur sæmir fór ég að ráðum hennar, en fyrst leit ég örstutt á spóluna. Enn sá ég ekkert sem benti mér á að ég kannaðist við þennan mann. Ég ákvað að fara bara að sofa og hætta að hugsa um þetta, það þýddi ekki þetta var bara greinilega einhver Frakki í listaverka leit.
Það var svakalega heitt inni í herberginu mín og svitinn lak af enninu og allstaðar þegar ég vaknaði, ég leit snöggvast á klukkuna og hún var þrjú. Ég var búin að sofa í þrjá tíma og mig var að dreyma þvílíkan draum. Ég settist fram á rúmstokkin svona til að ná áttum, fór fram á bað og fékk mér vantsglas. Hvað var mig að dreyma? Þetta var allt svo einkennilegt. Ég man að það var Pabló, við stóðum undir sigurboganum, það var mikil umferð allt í kring, loftið rakt og það eina sem ég heyrði var umferða niðurinn. Í fjarska heyrði ég óm af karlmanns rödd sem sagði á frönsku; hann er dauður, dauður... Svo sá ég herberið hennar Ástu, umslagið og styttuna sem datt úr hillunni. Kærastann og svo búið. Hvað var að gerast, var ég að verða geðveik eða hvað? Eða er heilinn í mér bara að vinna úr upplýsingum sem hann er búinn að fá síðustu klukkutímana. Ég lagðist aftur upp í rúm og reyndi að bægja þessu frá mér. En gat ekki, svo datt mér allt í einu í hug að fara og kíkja aftur á spóluna, þessa fjandans spólu sem enn hafði ekki sagt mér neitt.

2003-02-22T19:25:00.000Z

Hver var þetta ?? Ég ákvað að bíða þar til maðurinn færi og spyrja Sjonna svo meira út í hann. Vá ætlaði hann að tala lengi eða hvað, klukkan var að verða fimm, og við vorum að fara að loka. Ég þorði ekki að fara til þeirra ef ske kynni að þetta væri einhver sem ég hafði kyns í gegnum vinnuna. Ég reyndi aðkoma honum fyrir mig, en ekkert gekk.
Loksins fór hann og ég spurði Sjonna hver þessi maður væri. Það eins sem Sjonni gat sagt mér var að hann væri franskur listaverka safnari, sem væri hér á Íslandi að kynna sér íslenska lyst, það hafði einhver bent honum að hún væri ansi góð.
Ekki var mikil hjálp í þessu, ég ákvað að taka með mér spóluna úr öruggismyndavélinni og reyna að hugsa hvar ég hafði séð þennan mann áður. Hugsanlega ætti ég að sýna Garðari mynd af honum.
Vá hvað ég er orðin paronaid, kannski er þetta bara ríkur Frakki í listaverka leit. Og ég er bara að sjá ofsjónir.

2003-02-18T22:34:00.000Z

Garðar var orðin heldur órólegur þegar ég hringdi til hans og sagði honum að við gætum hisst, ég væri með myndirnar. Hálftíma seinna var ég komin í skemmuna og afhennti honum þær. Garðar spurði hvernig mér hafði gengið og ég sagði honum í stuttu máli frá atburðarásinni sem var heldur hlægileg svona eftir á hugsað. Eftir prentunin af myndunum hafði tekist vel, ég hafði tekið með mér skanna sem ég rendi yfir myndirnar sem flutti þær svo yfir í tölvuna heima og þar prenntaði ég þær út.
Garðar hafði talað við Maddam Lise sem að sendi strax öryggissveit í málið. Sveitin hóf að kanna allar mínar ferðir, alla hugsanlega tengiliði og annað, allt sem gæti komist nálægt því að myndir af mér í leiðangri dúkkuðu upp á borð frænku minnar.
Það var ekki mikið hægt að gera en að afhenda Garðari myndirnar og fara heim eftir stutt spjall, enda var ég orðin dauð lúin. Átti að mæta bráðlega í vinnuna og vera þar allan daginn, ég vissi ekki hvernig á átti að komast yfir þetta. Ég dreif mig heim til þess að geta blundað e-h áður en ég færi í vinnuna, en þegar heim var komið var ég svo upp tjúlluð að ég gat það ekki. Ég fór bara í sturtu, hellti upp á kaffi og las moggan. Tók mér góðan tíma til þess að byrja nýjan dag. Ég var komin í vinnuna á tilsettum tíma, veðrið var yndislegt, milt og gott, ég opnaði út og setti út auglýsingaskilti þar sem var verið að auglýsa listamanninn sem var með sýningu þennan mánuðinn.
Einhvera hluta vegna var Sjonni í essinu sínu þennan morguninn, gerði ekkert annað en að stríða mér og þar sem ég var frekar þreytt fór það í pirrurnar á mér. Eftir hádegi var ég orðin heldur skapstygg og allveg að sofna í þessum hita sem var þarna inni. Allt í einu kem ég auga á mjög svo kunnulegan mann sem leit heldur flóttalega út. Hann stóð á miðju gólfinu og vissi ekki hvert hann átti að lýta. Sjonni fór og spjallaði eitthvað við manninn en ég heyrði ekkert þar sem ég var langt í burtu. Mér skildist samt á þeim að hann væri að leita að sérstöku málverki. Mynd af skolhærðri konu í rauðum kjól með dauðann svartan hund við hliðina á sér. Ég er samt ekki allveg viss því þeir snéru hliðunum í mig og ég er ekkert sérlega góða að lesa þannig af vörum.
En hvaðan kannaðist ég við þennan kall. Mér fannst hann heldur skuggalegur, eins og það væri ekki allt í feldur með hann.

2003-02-16T21:05:00.000Z

Ég hikaði í nokkrar sekúndur áður en ég fór út úr herberginu aftur. Það voru ótal hugsanir þutu í gegnum hugan á þessum örstutta tíma. Hvað var ég eiginlega að gera? Brjótast inn til bestu vinkonu minnar út af vinnunni. Var vinnan orðin meira virði en vinir og fjölskylda?

Ég leit á Ástu þar sem hún svaf vært. Ég sá ekki betur en hún svæfi með bros á vör. Hún hafði ekki hugmynd um að ég stæði yfir henni með myndir í höndunum sem hún vildi útskýringar á. Ég kíkti á klukkan hún var hálf sjö. Ég ákvað að drífa mig og fara út í gegnum útidyrnar. Það var aldrei að vita nema einhverjir væru farnir á fætur og það væri heldur grunsamlegt að vera príla niður af svölum. Ég vonaði bara að hún vaknaði ekki við þegar ég lokaði. Ég læddist fram og opnaði hurðina eins varlega og ég gat. Um leið og ég opnaði sá ég að það stóð strákur fyrir utan hurðina. Mér varð svo um að ég var næstum búin að æpa upp yfir mig. Ég áttaði mig þó fljótt á því að þetta var bara blaðburðar strákurinn. Hann rétti mér blaði án þess að segja orð. Ég brosi hennti blaðinu inn fyrir, lokaði varlega og stökk af stað.

2003-02-16T17:38:00.000Z

Ég ákvað að leggja í aðra tilraun, kom mér aftur upp á svalir og hlustaði í nokkrar mínútur eftir einhverju hljóði, það var alveg þögn. Ásta hraut ekki einusinni. Ég byrjaði á því að pikka upp lásinn, það tók ekki langan tíma, ég er ekkert smá feginn að hún er ekki en búinn að skipa um lás, Þá hefði þetta tekið mikklu lengri tíma. Þetta var svona gamaldags lás eins og er í mörgum húsum sem byggð eru í kringum 1950.
Þegar ég var komin inn læddist ég inn í vinnuherbergið hennar og lokaði hurðinni á eftir mér
Mér datt helst í hug að hun geymdi myndirnar á skrifborðinu, þar var mikill blaðabunki svo ég byrjaði á því að fara í gegnum hann, ég fór í gegnum allt vandlega en þar voru myndirnar ekki, svo ég kíkti í skuffurnar, ekkert í fyrstu, ekkert í þeirri í miðjunni og ekkert í neðsu skúffunni. “ Andskotinn, hvar í óskupunum geymir þú þessar myndir Ásta mín ???” Á hillunni voru nokkur umslög sem voru svipuð því sem myndirnar voru í, ég fór í gegnum þau, en nei, þær voru ekki þar.
En þegar ég var að fara í gengum það sem var á hillunni rak ég mig í stittu sem var þar með nokkrum látum, þetta var ansi stór tré stitta frá Kúpu, en guð sé lof, rétt tókst mér að koma í veg fyrir að hún skylli á gólfinu. Það munaði samt ekki miklu, ég beit fast í tunguna á mér svo ég myndi ekki öskra, vegna þess að stittan lenti beint á framhandleggnum. Ég hlustaði eftir hljóði úr herberginu hennar Ástu, en hún rumskaði ekki einu sinni. “Vá þarna munaði mjóu”.
Ég var búinn að fara í gegnum alla mögulega og ómögulega staði í vinnuherberginu, og engar myndir fundnar, ég varð að fara inn í stofu, mér fanst mjög ólíklegt að þær væru þar, en ég ákvað að athuga málið.
Nei ekkert þar heldur, þá er bara svefniherbergið eftir, ég get ekki ýmindað mér að þær séu inn á klósetti eða í eldúsinu.
Vá ég vona að hún sofi fast, ég vona bara að guttinn hafi gert hana MJÖG þreytta. Ég læddist inn og jú á náttborðinu lá umslag, Ásta rumskaði aðeins og ég hentist inn í vinnuherbergi. Hún var bara að bylta sér. Ég beið í smá stund áður en ég fór aftur inn, ég læddist að náttborðinu og tók umslagið, og viti menn, jú þarna voru myndirnar. “úff” mikill léttir.

2003-02-14T22:34:00.000Z

Það var komin ró yfir nálæg hús, hvert ljósið af fætur öðru slökknaði og ég fór að gera mig klára í verkefnið. Sá ekki betur en Ásta væri komin í ró.
Ég steig út úr bílnum og lokaði varlega á eftir mér. Setti upp beltið og hélt af stað yfir götuna. Það var gott að þetta var sá tími ársins þar sem allt er í kolniðamyrkri og staurarnir eina glætan sem lýsa upp göturnar. Ásta bjó á annari hæð í þriggjahæða húsi í Kópavoginum. Þetta var ekki stór íbúð, tvö svefniherbergi, klósett, eldhús og rúm góð stofa. Ég vissi að lásinn á svalahurðinni væri bilaður og erfitt væri að læsa henni svo planið mitt var að fara innum svaladyrnar því það var auðvelt að pikka lásinn upp. Úr dyrunum ætlaði ég að fara beint inn í annað hergbergið en það var vinnuherbergið hennar Ástu og ég bjóst við því að þar myndi hún geyma myndirnar. Ég fór létt með að klifra upp á svalirnar en í því sem ég var að bauka við skrána heyrði ég síman innan úr íbúðinni hringja. Ég fraus, skildi einhver sjá mig úr nærliggjandi húsi. Hvað ætti ég að segja ef hún sægi mig hérna. Ég heyrði hana segja eitthvað og hlægja og svo kom hún út úr herberginu sínu í náttslopp. Hvað var að gerast? Skyndilega sé ég bíl aka upp að húsinu hennar og um leið og hún heyrði í bílnum fór hún og opnaði útidyrnar. Þarna var stór hávaxinn, vægast sagt myndalegasti karlmaður sem ég hef nokkur tíman augum litið, einhver sem ég kannaðist ekkert við. Ég glotti út í annað en gat ekki horft á þetta. Þau byrjuðu hægt og rólega að fækka fötum fyrir hvort annað og fikruðu sig inn í svefnherbergi, til mikillar ólukku var svefnherbergisglugginn við svalirnar svo ég ákvað að láta mig hverfa í bili. Ég trúði þessu ekki, þetta var allveg ótrúlegt! Það sem ég þarf ekki að lenda í. En gott að vita að tilhugalífið hennar Ástu sé í lagi. Ég sat í garðinum í langan langan tíma þangað til gaurinn fór. Á meðan ég sat þarna velti ég ýmsu fyrir mér. Hvernig stóð á því að Ásta hafði aldrei talað um þennan sjarmör? Var ég að missa vináttuna við hana eða hvað? Nei það gat ekki verið, kannski var þetta eitthvað sem enginn mátti vita, kannski var hann giftur? Jæja loksins fór hann og ég gat tekið til við þar sem frá var horfið. Kannski var bara gott að hann kom eftir allt saman því þá svæfi hún fasta fyrir vikið.

2003-02-10T13:39:00.000Z

Því líkt áfall. Eftir þessar umræður á Brennslunni töluðum við ekki um mikið... Ég fór beinustu leið heim og hringdi í Garðar, tengilið minn. Ég vissi ekki hvar ég átti að byrja mér var svo mikið niðri fyrir. Hann var mjög alvarlegur og sagði að ég yrði að komast yfir þessar myndir og hann ætlaði að hafa samband við Maddam Lise. Síðan skildum við hittast í skemmunni og tala saman.
Um leið og ég lagði tólið á fór ég að taka til dót sem ég þyrfti að nota til þess að komast inn í íbúðina hennar Ástu. Það var belti, taung, "lykklar", ljós, talstöð (ef ég skildi þurfa back up frá Garðari) og margt margt fleira. Það tók mig innan við fimm mínútur að gera mig klára. Ég settist upp í bílinn minn og ók af stað þar sem Ásta býr. Ég lagði fyrir utan í skuggsælu horni svo lítið bæri á mér. Ég ætlaði mér að sitja þarna í góðan tíma og fylgjast með Ástu og fólkinu sem býr í kring. Skyndilega heltist yfir einhver bakþanki og fyrir mér rann upp "ljós". Hvað var ég að gera. Ég var að fara að brjótast inn til vinkonu minnar. Mér fannst það ekki allveg rétt, og að ég skuli ekki hafað fattað þetta fyrr. Djöfullsins asni er ég. Nei ég gat ekki hugsað svona ég yrði að komast inn, ná í þessar myndir og drífa mig í burtu. Þetta varðaði ekki það að ég var að brjótast inn til vinkonu minnar, ég þurfti að verja sjálfa mig. Ég mátti ekki láta svona hugsun hafa áhrif á mig, það gerir ekki góður leyniþjónustumaður. Ég gerði stutt plan í huganum um hvernig ég myndi fara að þessu. Sem betur fer þekkti ég íbúðina hennar nokkuð vel. Það var nú ég sem hjálpaði henni að flytja og koma íbúðinni í topp stand.

2003-02-09T22:10:00.000Z

"Sko" byrjaði ég aftur. "Þannig er að ég á í ástarsambandi við giftann mann. Hann heitir Haraldur og vinnu sem ljósmyndari" Ég gerði hlé á frásögnin til að athuga viðbrögði hja Ástu. Hún horfði á mig skilningsljóum augum og sagði ekkert.
"Ég kynntist honum fyrir algjöra tilviljun þegar ég var í París að vinna fyrir Kaupþing fyrir ári síðan. Hann á heima þar og í þau skipti sem ég hef þurft að fara til Parísar þá hef ég hitt hann"
"En Geirþrúður" sagðu Ásta. "Af hverju ertu með byssubelti á þessari mynd og afhverju átti Rósa Björk að fá þessar myndir?" Hún virtist ekki trúa mér. Mér bara datt ekkert betra í hug að segja henni þetta kom mér í svo opna skjöldu. Ég hafði ekki heldur hugmynd um þessar myndir og enn síður hafði ég hugmynd um hvað þær voru að þvælast niðri í CODE hjá Rósu Björk. Eftir smá þögn reyndi ég með erfiðleikum að setja upp vandræðalega svipinn minn og sagði: "Æi mér finnst þetta svo vandræðalegt Ásta, getum við ekki talað um eitthvað annað?" spyrðu ég. Ásta lét þetta gott heita um þessar myndir í bili og fór að tala um bíómynd sem hún sá um dagin. Hún fór nefnilega að sjá 8 mile með Eminem og fannst hún bara geðveik. Skil ekkert í henni að hafa farið án mín. Innst inn þá vissi ég samt að það var bara á yfirborðin sem hún hætti að tala um þetta. Hún átti eftir að spyrja mig frekar út úr þessu, en ég hafði þó núna smá tíma til að komast til botns í þessum myndum og hvað þær voru að gera á leið til Rósu Bjarkar.

2003-02-05T18:49:00.000Z

Nú varð ég að hugsa hratt. Hvað átti ég að segja henni?? Ekki gat ég sagt henni sanleikann, myndu þau komast að því ?? Kannski vissu þau af þessum myndum, ef ég myndi segja henni frá þessu, þá gæti ég ekki sagt þeim frá þessum myndum. Þá myndu þau fatta það stax. Hvað á ég að gera.
Ásta horfði fast á mig, hún beið eftir góðri skýringu.
“ Sko” byrjaði ég. “Þessar myndir eru teknar”, á ég að segja að þær séu teknar í Frakklandi, þær gætu verið teknar hvar í heiminum sem er kannski ekki á Grænlandi. “FOCK”
Ásta var orðin ansi óþolinmóð.
Ásta “ Geirþrúður á ég að bíða lengi eftir útskýringu ??”

2003-02-03T13:56:00.000Z

Pabbi var á msn-inu þegar ég koma og við spjölluðum í svolitla stund. Hann var á einhverju ferðalagi á vegum lyfjafyrirtækisins sem hann vinnur hjá. Það var rosalega gott að hitta hann og spjalla við hann. Ég sagði honum að ég væri byrjuð í Gallerýin og fyrsti dagurinn hefði genigð vel. En núna yrði ég að fara að tíja mig því ég var að fara að hitta Ástu.
Ég lagði spölkorn frá Brennslunni og meðan ég gekk fann ég að ég var með hnút í maganum. Eðlisávísun mín sagði að ekki væri allt með feldu og ég var ekki allveg að meika það að labba inn á staðinn og vera svona stressuð. Ég gekk upp á efri hæðina og það var ekki margt fólk. Ásta var ekki komin og ég var orðin óróleg þegar hún mætti korter yfir. Það var rólegt yfir henni þegar hún settist og mér leist ekkert á hana, það var einhver áhyggju svipur á henni. Við pönntuðum okkur sitt hvorn hamborgarann og franska skammtinn og sátum frekar þöglar yfir matnum. Ásta fékk sér bjór en ég fékk mér kók að drekka. Svona þegar ég hugsa um það þá var þetta eitthvað svo óskaplega ólíkt henni. Koma seint, drekka bjór á virkum degi og vera svona þögul. Ég ákvað að rjúfa þögnina með því að lýsa áhyggjum mínum yfir því hvernig hún hagaði sér. Það var fátt um svör, hún sagði að það væri svo mikið að gera í vinnunni hjá sér og mamma hennar var dottin í það einu sinni enn svo hún þurfti að hugsa um systur sína.
Svo allt í einu sagði hún eftir mikla þögn;,,Ég sá myndir af þér?" Og það var einhver alvara þarna að baki í röddini hennar.
Guð minn almáttugur sá hún myndir af mér. Hvernig myndir. Í huga mínum komu upp allskonar augnablik úr lífi mínu, hvaða myndir...???
,,Sástu myndir af mér." Endur tók ég. ,,Varstu að skoða klámmyndir á netinu?" Ég reyndi að slá þessu upp í létt, hvað gat hún hafa séð? Mig í vinnunni?
,,Nei, Geirþrúður. Ekki grínast með þetta. Mér finnst þetta alvarlegt mál. Ég var að fara með póst til Rósu Bjarkar og út úr einu umslaginu duttu myndir. Ég komst ekki hjá því að skoða þær og sá að þær væru af þér. Ég skild þetta ekki alveg, ég tók þær, gat einhvervegin ekki látið hana fá þær. Sjáðu."
Guð minn almáttugur, hvað var að gerast? Þetta voru myndir úr ferð minni til Frakklands. Hvernig í ósköpum?

2003-02-02T17:52:00.000Z

Ég var lengi að sofna þetta kvöld. Gat bara ekki hætt að hugsa um hvað væri eiginleg að hjá Ástu. Vildi samt ekki hringja í hana aftur og spyrja hvað væri að. Fannst eiginlega betra að hún stjórnaði þessu. Sofnað loksins einhvertíma þegar var langt liðið á nóttina.

Ég hrökk í kút þegar vekjarklukkan hringdi. Var bara alls ekki búin að vakna svona snemma. En Sjonni vildi endilega að ég mætti snemma í Galleríið svona til að læra á hlutina og hafa þetta á hreinu áður en það opnaði klukkan ellefu. Þegar ég mætti var ég ekki allveg með hugan við efnið, Sjonni masaði og masaði um hitt og þetta en ég var enn að pæla í hvað Ásta ætlaði eignlega að ræða við mig. Dagurinn leið hræðilega hægt og aldrei hringdi Ásta. Ég var nokkrum sinnum komin á fremsta hlunn með hringja sjálf en hætti alltaf við. Fannst að hún ætti að ráða ferðinni. Fró heim klukkan fimm. Ég var rétt kominn inn úr dyrunum þegar síminn hringdi.

"Hæ" sagði Ásta strax. Hún virtist hressari en í gær. "Nennirður að hitta mig á Brennsluni í kvöld?" "Sjálfsagt" sagði ég "hvenær?" spurði ég. "Bara um sjöleytið" svaraði hún. Við lukum samtalinu og ég ákvað að taka netrútninn áður en ég hitti hana.

2003-01-31T10:20:00.000Z

Ég reyndi að lesa, en fattaði alltaf þegar ég var að fara að fletta, að ég mundi ekkert hvað ég hafi verið að lesa, var bara að hugsa um hvað væri að hjá Ástu. Það er óþolandi hvað ýmindunaraflið getur farið á flug. ÉG meina ég er komin með fullt að hugmyndum um hvað ætli sé að. Ætli mamma hennar sé komin með krabbamein, eða hún sjálf sé með krabbamein í brjóstið, það er orðið óhuggulega algengt. Eða að kærastin hennar hafi sofið hjá stelpu og sé komin með HIV, kannski er hún bara ólétt, nei, þá hefði hún verið ánægðari, það var eins og hún væri stressuð. Hvað ætli sé í gangi ?? Lílega er ekkert að þessu rétt og það er einhver einföld skýring og ekkert svona alvarlegt !!!
Úff verð að reyna að hætta að hugsa um þetta og gera eithvað.
Settist við tölvuna og fór að netast, hitti Rúnu á msninu og fór að spjalla við hana. Það dreyfði aðeins huganum, hún var að læra jarðfræði á Svalbarða, og það var magnað fjör hjá henni.

2003-01-28T15:58:00.000Z

Það var yndislegt að hitta Sjonna og bara spjalla. Hann sagði mér að Sigga litla hefði verið heldur svekt yfir því að ég skildi ekki mæta í afmælið og mér fannst það rosalega leiðinlegt og hann var frekar fúll út í mig því það er ekki líkt mér að gleyma svona hlutum. Ég lofaði honum að ég skildi hringja í hana í kvöld.
Á leiðinni heim eftir að hafa verið að dóla mér með Sjonna hringdi ég í Siggu litlu og bauð henni í kvöldmat. Hún fílaði það ekkert smá og ég sótti hana og fórum saman og keyptum í matinn. Við sátum langt fram eftir kvöldi og spjölluðum um heima og geyma og ég gaf henni front á síman og nýja peysu í afmælisgjöf.
Eftir að Sigga fór settist ég niður með góða bók og fannst ég hafa bara sloppið ágætlega fyrir horn með því að bjóða henni í mat og bæta þannig fyrir fjarveru mína í afmælinu.
Ég var ekki fyrr sest með bókina góðu fyrir framan mig en síminn hringir. Ég hrökk í kút, dísess hver skildi vera að hringja svona seint?
,,Hæ Geirþrúður, þetta er Ásta".
,,Já, hæ". Ég heyrði að henni lá mikið á hjarta...
,,Ertu til í að hitta mig á morgun, það er svoldið sem mig langar til að tala um við þig. Ertu til í að hitta mig í hádeginu á Mokkakaffi"?
,,Já ekkert mál, er ekki allt í lagi"?
,,Jú,jú við bara spjöllum þá. OK, bæ."
,,Bæ."
Guð minn almáttugur hvað var þetta? Ég vona bara að það hafi ekkert komið fyrir hana, kærastinn nokkuð sagt henni upp. Nei þá væri hún ekki að hringja svona í mig. Þá mindi hún vilja hitta mig strax.

2003-01-27T15:00:00.000Z

Aldrei hafði hádegismatur á Brennslunni bragðast svona vel. Ég uppgötvaði þegar ég setti niður þar hvað ég var svöng enda hafði ég nú ekki innbyrgt mikið af mat undanfarna daga. Aðalega lifað á kaffi og poppi síðan ég koma heim. Við Sjonni eyddum svo deginum í allskona hangsi og skemmtileg heitum. Ég slökkti á símanum mínum. Tilhugsunin við að fá hringingu sem myndi eyðileggja þennan fyrsta afslappaða dag í langan tíma var óbærileg.

2003-01-16T15:08:00.000Z

Helvítis Kolla Artí, að stela svona gaurnum mínum, hvað hélt hún eginlega að hún væri? Oh hvað er þetta með að kalla sig Kollu Artí? Hvað er líkt með Sigurlaug og Kolla? EKKERT!!! Hún er ekki einu sinni góður lista maður, alla vega myndi ég ekki hafa mynd eftir hana í mínu húsi, jú nema kannski á klósettinu.
Sjonni var ekki alveg sammála með að hún væri lélegur málari, (eins og hann hafi eithvað vit á því, þó svo hann reki gallery?)
En Sjonni sagði mér að pæla ekkert í þessu, var ég hvort sem er ekki hætt að pæla í þessum íþróttagaur? hann var hvort sem er svo leiðinlegur. En þó svo að ég væri hætt að pæla í honum þá þurfti hann ekkert að láta Kollu tæla sig svona strax!!!

Sjonni vildi fá mig út, stakk upp á því að við færum fyrst og fengjum okkur hádegismat á Brenslunni, og svo ættum við að gera etihvað skemtilegt.

2003-01-14T11:49:00.000Z

Eftir átta þætti af My so called life steinsofnaði ég í sófanum. Ég rumskaði við eitthvað hljóð. Ég reis upp í sófanum og það var skjáleikur á sjónvarpinu og ég áttaði mig engan vegin á hvaða hljóð þetta var. Á símanum mínum sá ég að Sjonni var búin að hringja tólf sinnum í mig síðan ég kom heim og klukkan var ellefu. Ég var nokkurn tíma að átta mig á því hvort það var morgun eða kvöld. Ég gekk að glugganum og kíkti út, það var morgun. Atburðir síðast liðunu sólahringa runnu í gegnum hugan. Ég hrökk í kút þegar hljóðið heyrðist aftur, en áttaði mig svo á því að það var verið að banka á hurðina hjá mér. Ég kíkti hver þetta var og sá að Sjonni stóð fyrir utan. Ég velti fyrir mér í nokkra stund hvort ég ætti að opna fyrir honum og ákvað svo að gera það enda leit hann út eins og hann væri með alla áhyggjur heimsins á herðunum.

"Hvar hefður verið?, af hverju svarar ekki í símann? af hverju varstu svona lengi út? kom eitthvað fyrir?" Sjonni demdi á mig spurningum þegar um leið og ég opnaði dyrnar. "Ég er búin að vera svo áhyggjufullur, þú svaraðir ekki símanum þínum í meira en sólahring"

"Hvaða dagur er eignlega?" spurði ég

"Það er er þriðjudagur og þú áttir að koma heim föstudagin og mæta í afmæli hjá Siggu litlu á laugardagin og byrja að vinna í Galleríinu í gær" bunaði Sjonni út úr sér og leit á mig. Hann var eitt spurningamerki í framan. "Hvað gerðist eiginlega? af hverju hefur ekki svarað mér þegar ég hringi? af hverju komsut ekki til Siggu og lést engan vita?"

Ég var hálf þreytt á öllum þessum spurningum enda hafði ég ekki hugsað um nein svör við þeim. Af hverju hafði ég tafist í för minni til Kaupmannahafnar fyrir Kaupþing? Hvaða skýringu gat ég gefið á því? Ég hugsaði mig um stutta stund og sagði svo: "Það kom upp ágreingur í samingaferlinu og því var boðað til auka fundar á föstudagin. Sá fundur skilaði engu svo það var ákveðið að ég yrði áfram í Köben fram á sunnudag ef nýr fundur yrði. Ég sökkti mér niður í vinnu fram á sunnudag og við sáum þá fram á að ekkert myndi gerast að sinni og ég fór heim með kvöldvélinni. Ég var gersamlega búin að keyra mér út svo ég slökkti á símanum þegar ég kom heim glápti á sjónvarpið og steinsofnaði svo og vakanði ekki fyrr en núna í morgun"

Sjonni horfði á mig um stund eins og hann tryði ekki því sem ég var að segja en sagði loks: "Var þetta ekki síðsta verkefnið þitt hjá þinginu?" Sjonni kallaði alltaf Kaupþing Þingið, honum fannst það svo sniðugt. "Jú sagði ég, en það gæti verið að ég færi eina ferð enn út til klára það sem átti að klárast í þessari ferð og ganga frá lausum endum og þá er þetta búið" sagði ég til að tryggja að ég hefði afsökun til að fara aftur út ef ég yrði kölluð skyndilega út á næstunni.

Sjonni kinkaði kolli og sagði svo: "Þú ættir að hringja í mömmu þína, hún er orðin áhyggjufull" Ég ákvað að ljúka því af hringdi í mömmu meðan Sjonni hellti upp á kaffi. Ég sagði henni allt það sama og Sjonna og hún trúði því. Settist svo með Sjonna við eldhúsborðið og hann hóf að segja mér frá helginni. Ég hafði greinilega misst af þvílíku partýii hjá Ástu, allir mættir, Sóla og Ída og fullt af liði úr skólanum hjá þeim og Sjonni dróg einhverjar listaspýrur með sér. Ég var orðin vön að missa af svona skemmtun svo ég kippti mér orðið ekki upp við það, naut þess bara að heyra sögurnar. En í þetta skiptið var eitt sem stakk mig, Sjonni sagði að íþróttafréttamaðurinn kom í partýið með Kollu Artí. Kolla Artí er þekktur listmálari sem heitir Sigurlaug Guðmundsdóttir en finnst flottara að kalla sig Kollu Artí. Hún sýnir oft hjá Sjonna og þau eru ágætir félagar. Mér hefur aldrei líka vel við hana og enn síður núna.

2002-12-27T13:58:00.000Z

Ég var svo viðutann þegar ég kom heim eftir það sem á undan var gengið að ég steingleymdi afmælinu hennar Siggu frænku. Ég kom til landsins dagin fyrir afmælið hennar og fór beinustu leið heim til mín. Það kraumuðu svo margar hugsanir í höfðinu á mér að ég gat ekki hugsað neitt skírt lengur. Ég ákvað því að draga fram gömlu My so called life spólurnar mína og horfa á þær allar. Ég slökkti á símanum mínum, dró fyrir gluggana, fór í náttfötin náði í sængna og skreið upp í sófa með fjarstýringuna í annarri og poppskálina í hinni. Næsta sólahringinn var ég föst í heimi Angelu, Jordans Catilano og fleiri góðra félaga í þáttunum góðu.

2002-12-22T03:15:00.000Z

Vá, þetta var rosalegt. Hvernig gat þetta hafa farið fram hjá mér? Við búin að vinna saman í öll þessi ár.
Ég fékk flug til London um kvöldið og þaðan heim til Íslands daginn eftir. Ég var í hálf gerðu sjokki ég hafið ekki hugmynd hvernig ég átti að taka þessu. Mér var bannað að reyna að hafa samband við Pablo. Hann var í einhverju fangelsi á vegum leyniþjónustunnar meðan verið var að fara yfir hans mál enda hafði ég engan áhuga á að tala við hann ekki eins og staðan var. Hvernig gat hann gert mér þetta? Ég á eflaust aldrei eftir að fyrirgefa honum. Mér finnst ég ekki geta gert þetta lengur, ég verð að kúpla mig útúr þessu einbeita mér að Gallerýinu og lífinu heima á klakanum.

2002-12-13T18:30:00.000Z

Lygaprófið tók á taugum. Ég held að ég hafi aldrei verið eins stressuð á ævi minni. Ég svitnaði og svitnaði, maginn fór allveg í hnút og mig langaði mest til að gráta. En þessu lauk sem betur fer á endanum og vörðurinn fór með mig til baka inn á skrifstofu Lou. Hún var þar enn ásamt Maddam Lise. Pablo var hvergi sjáanlegur. Hvað ætli tefji hann í þessu prófi, hugsaði ég með mér. Ég leit á klukkuna og sá að ég hafði verið rúman klukkutíma í prófinu. Pablo hlaut að fara koma á hverjum tíma.

Lou bað mig að setjast og bíða róleg. Hvernig gat maður verið rólegur á svona stundu. Ég bara varð að fá botn í þessu og komast heim. Mér datt ekki neitt í hug til að segja af hverju för mín dróst svona, það hafði aldrei gerst áður.

Eftir nokkrar mínútur kom vörður sem hafði fylgt Pablo í lygaprófið. Hann gekk beint að Lou og hvíslaði einhverju að henni. Hún kinkaði kolli svipbrigðalaust og bað vörðuinn að fara. Maddam Lise sagði ekki orð. Það var stutt þögn og loks sagði Lou. Þú stóðst prófið en vinnufélagið þinn hann Pablo féll. Hann reyndist vera hluti af þýska S-hópnum.

2002-12-06T13:40:00.000Z

Það var löng þögn og svo tók Lou aftur til máls. ,,Okkur barst tilkynning fyrir tveim vikum frá óþekktum aðila um að við ættum að skoða þessa ferð nánar. Við fundum ekkert að gögnunum en þegar við skoðuðum gervihnattasendingarnar þá sáum við sendingar sem við könnuðumst ekki við. Við nánari athugun var þetta S-hópurinn í þýskalandi að hlera sendingarnar okkar frá Frakklandi."
,,Ha, hva meinaru, eru þeir á höttunum eftir einhverju sem við erum að gera?"
,,Ég veit það ekki, sagði Lou, en við erum að reyna að komast að því."
,,Við gerum ákveðnar rannsóknir og til þess að tryggja okkur að starfsfólkið okkar sé ekki að svíkja ykkur ætlum við að senda ykkur í lyga próf."
Inn komu verðirnir tveir sem höfðu fylgt okkur í þetta herbergi. Við Pablo fórum í sitthvora áttina, í sitthvort yfirheyrslu herbergið. Dísess afhverju þurfti þetta að koma fyrir núna, ég var engan vegin til búin í þetta. Ferðin mín var að taka allt of langan tíma, ég ættlaði að vera komin heim í gær og afmælið hennar Siggu litlu frænku átti að vera á morgun. Hún verður ekkert smávegis fúl þegar hún fréttir að ég kemst ekki, ég sem var búin að lofa henni. Og enn einu sinni þyrfti ég að ljúga að fjölskyldu minni.

2002-12-04T14:41:00.000Z

Það tók mig nokkurra stund að átta mig á því sem hún var að segja, grunaði strax í upphafi "Bíddu, bíddu". Grunaði hvað hugsaði ég, og fór í gegnum allar þær ferðir sem ég hafði farið, þær voru nú ekki svo ýkja margar. Allar höfðu þær gengið vel nema sú sem ég fór í áður en ég fór til Spánar.
Mér tókst loks að segja " hvað meinar þú með að þig grunaði ÝMISLEGT og fylgjast með okkur? Getur þú útskýrt þetta fyrir mér og mér sýnist á honum Pablo að hann sé alveg jafn forvitinn og ég." Og Pablo tók undir.
Ég var kominn út úr móðunni og svimaði ekki lengur, en var þess í stað þess alveg fjúkandi reið, ég var næstum farinn að há grenja.

Þá byrjaði Lou " þú manst eftir verkefninu sem þú tókst þátt í á Frakklandi" og ég jánkaði og sagði gekk það ekki upp, mér tókst að fá þær upplýsingar sem mér bar að ná í, er það ekki? Jújú það er alveg rétt, þú komst með upplýsingarnar en því miður fengum við ekki bara þessar upplýsingar." Nú sagði ég, fyrst að mér tókst að afla þessarra upplýsinga afhverju ætti ekki einvherjum öðrum að takast það ? Þessar upplýsingar er til enn, ég átti bara að ná í þær en ekki eyða þeim, það voru ykkar skipanir. Og fyrst að þú ert búinn að vera að fylgjast með mér hlýtur þú að hafa séð að ég fór strax til Parísar og skilaði af mér verkefninu fullunnu. Ég var meira að segja ein í bílnum á leiðinni til baka og stoppaði aldrei.

2002-12-03T15:44:00.000Z

Þegar við komum upp tóku nokkrir verðir á móti okkur. Mér var hætt að lýtast á blikuna. Ætli við yrðum bara tekin af lífi? Ég viss ekki hvað ég átti að halda lengur. Við vorum leidd inn langan gang sem ég hafði aldrei komið á áður. Það var algert hljóð nema þrammið í okkur Pablo og vörðunum tveim. Þegar við komum loks á enda gangarins var okkur hent inn í herbergi sem var eins og skrifstofa. Við sátum þar ein um nokkra stund og engin kom. Við þorðum hvorugt að segja orð.

Loks var hurðin fyrir aftan okkur opnuð og inn kom Maddam Lise ásamt yfirmanni Þjónustunnar, Lou. Þær voru heldur brúna þungar þegar þær gengu inn og komu sér fyrir við endan á fundarborðinu sem var í einu horninu.

"Gjörið þið svo vel og fáið ykkur sæti við borðið" sagði Maddam Lise þungbúinn röddu.
Ég var gersamlega með hjartað í buxunum þegar ég gekk að borðinu. Ég sá að Pablo að hann var líka stressaður. Við fengum okkur sæti

"Ég heiti Ang Lou og er yfirmaður Þjónustunar" sagði Lou eftir stutta þögn. "Ég hef fylgst með ykkur frá því þið hófuð störf fyrir Þjónustuna því mig grunaði ýmilsegt strax í upphafi" hélt hún áfram.

Ég var farin að sjá hlutina í móðu og svimaðu. Hvað var hún eiginlega að fara? Ég skyldi ekkert í þessu. Ég leit á Pablo og sá að hann var eitt spurningarmerki í framan rétt eins og ég.

2002-12-01T22:35:00.000Z

Úff hvað ég vildi óska þess að ég væri bara heima full með Sjonna og Sólu. Þá væri nú lífið gott. Ekkert kjaftæði og ekkert vesen. Bara slæpast í bænum svona fyrir jólinn fá sér jólaglögg og hafa það gott í faðmi vina og fjölskyldu. Mér var hugsað til íþróttafréttamansins. Við höfðum hist fyrst á Hverfisbarnum. Ég var nú ekkert allt of hrifinn af honum þá enda var hann blindfullur. Við vinkonunar vorum að hlægja að honum allt kvöldið þar sem hann fór á trúnó við minnst 5 mannsekju sama kvöldið. Rétt áður en við fórum skildum við eftir eftir bréf á borðinu hjá honum og vinum hans sem á stóð. "Hvenær hittumst við aftur?" Í vikunni eftir hittumst við svo aftur á kaffihúsi og hann sagðist hafa séð þegar ég lagði bréfið á borðið. Það varð aldrei meira úr því en þessi eina nótt.

Ég var svo pirruð út af þessu öllu á leiðinni upp til Maddma Lise að ég var búin að ákveð að segja henni að ég væri hætt þessu njósnarkjaftæði. Líf mitt var eins og í vesælum sjónvarpsþætti, sí ljúgandi að vinum og ættingum um hvar ég væri, leggjandi líf mitt í hættu og ekki bara mínu heldur líka fjölskyldu minn. Það munaði engu í síðasta verkefni og núna voru þau að prófa mig. Kannski var bara gott að þau prófuðu mig og fyndu út að ég væri gersamlega vanhæfur njósnari bryti allar reglur og væri því rekinn. Væri það ekki bara best?

Það fór samt hrollur um mig við þessa tilhugsun að vera rekinn. Ég sem hafði aldrei verið rekin eða komið illa út úr neinu. Alltaf góð meðmæli frá vinnustöðum, stóð mig bara ágætlega í skólanum á sínum tíma. Hvað myndi verða um sálarlíf mitt ef ég yrði rekin? Ég þorði ekki einu sinni að hugsa þá hugsun til enda.

2002-11-26T17:02:00.000Z

Eg var með svo fullan munnin þegar ég svarði að ég rétt gat komið skiljanlega út úr mér að ég hefði náð skilaboðunum. Nú var það bara að tyggja hratt og koma sér niður. Við sóttum skilríkin okkar og drifum okkur af stað. Það tók sinn tima að komast ofan af 16. hæð. Við höfðum verið sett á nýjasta hótelið í Lissabon sem var háhýsi og endilega þurftum við að lenda efst uppi. Við vorum ekki fyrr komin niður en Þjónustubílinn kom að sækja okkur. Bílstjórinn keyrði eins og hann ætti lífið að leysa niður á Þjónustu. Ég var svo skellkuð að ég greyp í handleggin á Pablo og sleppti ekki fyrr en við komum inn á bílastæðið. Bílstjórinn var frekar fúll þegar hann hleypti okkur út og sagði við okkur að hypja okkur upp. Ég hugsaði með mér hvað væri að gerast fyrst bílstjórinn var meira að segja fúll?

2002-11-26T12:27:00.000Z

Ég gekk um stræti Lissabon, þekki þennan stað ekki neitt svo ég ráfaði bara þarna um í reiðileysi. Ég fékk ekki að fara strax heim til Íslands því stjórnin ætlaði að skoða málin mín betur. Athuga hvort eitthvað hefði farið úrskeiðis og á mis því ég væri alltaf að fá verkefni sem tengjast landinu mínu. Á endanum staðnæmdist ég svo fyrir framan hótelið sem ég var á Pablo. Ég var ekki alveg viss hvort mig langaði að fara inn eða halda áfram að vera úti í þessum yndislega hita. En þá heyrði ég fyrir aftan mig
,,Heya bella prinsipisa."
Þarna var Pablo komin úr sínum yfirheyrslum. Við ákváðum að ganga út í næsta súpermarkað og fá okkur bjór og snakk og fullt að borða því við vorum bæði sár svöng. Við settumst inn á hótel herbergi með allar kræsingarnar og höfðum það notarlegt. Við létum hugan reika um hvað við skildum gera í framtíðinni, hvort við sæjum okkur ætíð sem njósara eða hvort við gætum einhvertíman kúpplað okkur út úr þessu...
Skyndilega hringdi síminn upp á herbergi.
Það var maður í afgreiðslunni sem svarði
,,Senora, the telephone is to you."
Það tók engastund að gefa samband. Þetta var Maddam Lise, við Pablo áttum að koma niður í bækistöðvar eftir 30. mín. Það kæmi bíll eftir 5 mín. að sækja okkur og við áttum þá að vera tilbúin.

2002-11-23T12:43:00.000Z

Það var eins og hún vissi ekkert um þjálfun nýliða, eins og hún vissi ekki að við þektum okkar rétt öruggelga betur en hinir gömlu, þar sem við vorum jú nýbúin að læra þessar miljón reglur. En til þess að geta unnið fyrir þjónustuna þarf maður að ná alskona prófum, og það enginn venjuleg próf. Hélt hún að ég væri vitlaus eða hvað. Vissi hún ekki að ég hafði talað við Garðar um þetta fyrir síðasta verkefni. Garðar er milliliðurin minn, hringi í hann ef mig vantar eithvað, eða ef eithvað er að. Var ekkert upplýsingaflæði hjá þessari þjónustu eða hvað. Á endanum spurði ég, “ bíddu bíddu, ég talaði um þetta við Garðar heima á Íslandi, ég var ekki sátt við að fara í síðasta verkefni en hann sagði að ég þyrfti og það þýddi ekkert að segja nei” Svo gerist þetta, er þetta djók, nei guð ég get ekki sagt svoleiðis hér, þeir geta ekki verið að djóka. Fock hvað ætli sé í gangi?

2002-11-22T08:29:00.000Z

Þegar við komum til Þjónustunar var mér heldur brugðið. Venjulega hefðum við Pablo farið saman, afhent kubbana, gerið munnlega skýrslu og þá höfum við mátt fara. En nú áttum við að fara í sitthvoru lagi. Mér fannst þetta hálf einkennilegt en mótmælti ekki heldur fór með Maddam Lise yfirmanni mínum inn á skirfstofu hennar með kubbana í töskunni. Þegar við komum inn bað hún mig að setjast. Ég settist opnaði töskuna mína og hóf að tína kubbana upp úr. Maddam Lise horfði á mig en sagði ekkert. Ég afhenti henni kubbana og beið eftir framhaldinu. Loks hóf Maddam Lise upp raust sína.
"Þið Pablo þurfið ekki að gefa skýrslu um þetta verkefni" sagði hún
Ég rak upp stór augu, skýrslan er mikilvægasti hlutinn og gefa ómetanlegar upplýsingar þegar maður strandar og þarf að vinna verk sem eru svipuð. Ég var eiginlega orðlaus.
"Af hverju?" gat ég loksins stunið upp
"Við vitum nákvæmlega hvernig þetta fór hjá ykkur frá því að þú fékkst gögnin á Íslandi og Pablo sín í Madrid" hélt hún áfram. "Þetta var prófverkefni fyrir ykkur. Tæknibúnaðurinn er yfirskin og Norðumaðurinn er ekki neitt til að hafa áhyggjur af"
Ég var enn orðlausari en áður. Ég vissi ekki að það væru sett á mann prófverkefni. Ég var svo urndrandi að mér kom ekkert í hug til að segja.
Maddam Lise hélt áfram. "Ástæðan fyrir því að þið voruð sett í prófverkefni núna var vegna síðas verkefni þíns sem ekki gekk allt of vel. Þú veist hverjar reglurnar eru að það er bannað að fara í verkefni sem tengjast heimalandi manns á einhvern hátt eða eru unnin í heimalandi manns. Í síðasta verkefni skall hurð nærri hælum og eins hefði geta orðið í þessu verkefni hefði það verið raunverulegt" Maddam Lise gerði hlé á máli sínu. Ég vissi hreint ekki hvað ég átti að segja. Ég vissi ekki betur en í reglunum stæði líka að það væri bannað að hafna verkefni á fyrstu 15 starfsárunum hjá Þjónustunni.
"En..." byrjaði ég. Ég var svo furðulostin að ég vissi ekki hvernig ég ætti að snúa mér en hélt svo áfram: "en..... hérna.... hvað með reglurnar um að bann við að hafna verkefni?" Maddam Lise virtist brugðið við þessa spurningu.

2002-11-21T10:11:00.000Z

Ég settist við tölvuna og lét lítinn kubb á harðadiskinn sem skannaði allt á honum. Svo fann ég diskettur og diska sem ég setti annan kubb á sem skannaði það sem var á því. Þetta tók mesta lagi 3 mínótur. Ég hraðaði mér út af skrifstofunni en þegar ég kom þaðan út mætti ég einum varðana í húsinu. Þetta var mikill rumur og við tókumst á. Eftir svolítin tíma tókst mér að yfirbuga hann, ég tók upp spreybrúsa með sterkri efnablöndu af svefnlyfi, sem Markus lét mig hafa áður en ég fór. Ég sprautaði framan í hann og hann stein lá. Ég hraðaði mér til Pablo og við yfirgáfum pleisið. Fimm tímum seinna vorum við á leið til Lissabon í einkaþotu þjónustunar. Þar átti ég að afhenda kubbana og gera minn lokasamning.

2002-11-20T14:07:00.000Z

Við mingluðum við fólkið, en þegar ég koma auga á norðmanninn fékk ég Pablo til að hitta mig við klósettin, við ákváðum að ég færi niður og Palbo mindi tefja norðmanninn, hann myndi nota Antonio til þess. Þar með væri hann að slá tvær flugur í einu höggi. Þegar Pablo gaf mér merki að allt væri til, þá lagði ég af stað niður, það var ekkert mál að komast framhjá vörðunum sem voru fyrir hurðinni. En þegar ég kom að geymslunni þá var búið að breita kerfinu, þannig að ég var komin í smá vanda. En ég var í sambandi við liðið sem var úti, þannig að ég gat lýst búnaðinum fyrir tækni köllunum og það kom í ljós að ég þurfti að nota laser lykilinn en ekki þumalfingur farið sem við vorum búin að taka af Antonio.
Þetta tafði verkið auðvita aðeins, og Paplo var orðin ansi stressaður. Ég heyrði að það var einhver eð koma, og ég varð að komast strax inn ef þetta ætti að takast.
En að lokum komst ég inn, en það munaðu ekki miklu.

2002-11-15T00:35:00.000Z

Þetta var það sem ég hafð mest gaman af, gangandi um í fínum veislum þar sem allir eru svo yfirborðskenndir og leiðinlegir verandi í allt öðrum erindagjörðum. Ég gekk hring um húsið með Pablo upp á arminn kinkaði kolli nokkrum sinnum og brosti. Hittum loks Antonio. Hann var hæst ánægður með veisluna sína enda er hann alger snillingur í veisluhöldum. Það klikkar aldrei neitt. Antonio vissi ekki hver við vorum í raun og veru. Hjá honum vorum við herra og frú Silva frá Portúgal. Við vorum búset í Lissabon, bæði fædd og uppalin þar. Við rákum innflutningsfyrirtæki og fluttum inn fisk frá Íslandi og Noregi. Þess vegna bauð hann okkur. Antonio þekkt Pablo lengi. Sannleikurinn var sá að þeir voru báðir fæddir og uppaldir í Lissabon en þegar þeir voru á unglinsaldri flutti Anotino til Spánar og hafði búið þar síðan. Þegar hann hringdi í Pablo sagði hann að við þyrftum endilega að hitta kunningja hans. Hann hafði nefnilega fundið upp nýtt tæki fyrir fiskveiðar. Hann missti það reyndar óvart út út sér að hann hefði nýlega hitt áhguasaman Norðmann um tæknina.

2002-11-13T15:07:00.000Z

Mér finnst alltaf jafn óþægilegt að ljúga svona, en þetta fylgir jú starfinu. Það er nú samt ekki eins og eithvað myndi gerast þó ég myndi segja þeim þetta, eða hvað ???

Þegar við komum að Peníscola sem er á austurströnd Spánar, biðu 3 menn eftir okkur með dulagerfin. Við áttum að fara í veislu sem Atonio var að halda. Antonio er Spánverji sem við teljum vera að vinna fyrir spænsku mafíuna, en hann er mikið virtur á Spáni og við við erum ekki með nægilega sannanir fyrir því að hann sé að smygla flóttamönnum sem vinnuafli til Marokkó.
En þarna vorum við ekki að hugsa um Antonio, þarna vorum við að einbeita okkur að norðmanninum.
Þegar við Pablo vorum tilbúin drifum við okkur inn í þessar líka þvílíku villu. Þetta var líkara höll en húsi, það stóð við ströndina og þetta var eins og ævintýri líkast. Ég hugsaði með mér þegar ég gekk inn, að ég væri nú alveg til í að vera þarna í öðrum erindagjörðum. En það þíður víst lítið að hugsa um það.

2002-11-12T16:34:00.000Z

Nú mátti engan tíma missa. Við tókum bílaleigubíl og lögðum strax af stað. Á leiðinni hvarlaði hugur minn að verkefninu. Þetta var annað verkefnið í röð þar sem ég var að vinna fyrir hagsmuni Íslands sem stangaðist á við reglur Þjónustunar. Ég velti því fyrir mér hvað væri um að vera hjá þeim. Ég ætlaði að spyrja um það á leiðinni til baka. Ég þyrfti hvort eð er að koma við í Höfuðstöðvunum og skila af mér síðasta verkefni endanlega. Þetta olli mér dálitlum óhug að vera vinna að málum svona tengd Íslandi. Þegar ég byrjaði var ég bara í verkefnum í Suður Ameríku og Austur löndum fjær. Síðsta árið höfu verkefnin oftar og oftar verið í Evrópu, Kanada og Bandríkjunum og núna voru þau farin að tengjast Íslandi. Ég var að komast til botns í þessu.

Meðan þessar hugsanir flugu í gegnum huga minn jafn hratt og bílinn sem við keyrðum í hringdi síminn.

"Hvernig er í Köben?" sagði Sjonni þegar ég svaraði. "Heitt" svarði ég

2002-11-11T09:05:00.000Z

Frá Hótel borg sé ég hávaxna dökka konu ganga í átt til mín. Þetta var sú sem ég tala alltaf við og kallar sig Lísu. Þegar hún gekk nær mér kinnkaði hún kolli og rétti mér brúna pappamöppu sem í voru upplýsingar um verkefnið mitt.
Næsta morgun var ég á leið til Spánar en þar beið mín þetta verkefni. Ég átti að leita uppi mann sem var að koma með sömu vél og ég. Hann var norskur . Við vorum á höttunum eftir sama fyrirbærinu.
Á móti mér tók Pablo, samstarfsmaður minn á Spáni. Fyrir höndum val löng leið að litlu sjávarþorpi. Við urðum að vera komin þangað á undan Norðmanninum. Pablo útskýrði nánar fyrir mér því sem ég átti að ná. Þetta var Spænskur hugbúnaður um sjávarlífverur og hvernig hægt væri að staðsetja heilu fiski hópana og mok veiða á nokkrum tímum. Þessi hugbúnaður var bylting fyrir sjómenn og ef norðmennirnir kæmust yfir þetta myndu þeir útríma öllum fiskitegundunum í sjónum á 2 - 3 árum. Það var eitthvað sem Íslendingar gætu aldrei samþykkt og því varð ég að stöðva þennan mann.

2002-11-11T00:26:00.000Z

Kafli 1

Það er misstur yfir borginni, hvít slikja vefur sig utanum syttuna af Jóni Sigurðssyni. Það er kallt úti og þegar ég anda stígur gufa úr vitum mínum. Ég halla mér upp að Jóni og reyni að átta mig á þessu. Hvers vegna enda þetta alltaf svona?

Jón var frekar kaldur svo ég var farinn að fá hroll. Ég leit upp á hann spurnaraugum en hann virtist ekki getað hjálpað mér ekki í þetta skiptið. Mér fannst hann segja við mig, þú verður að taka ábyrgð á þessu sjálf. Ég rendi enn og aftur í gegnum atburðin í huganum, hvernig gat þetta gerst?

Ég hristi hausinn og tók stefnuna á Torvaldsen, hugsaði hvort ég ætti að hringja í Rósu Björk og láta hana vita, en ákvað að bíða með það, fresta því, því þegar ég væri búin að segja einhverjum, þá varð þetta raunverulegra. Opnaði hurðina á Torvaldsen, “grate” hefði mátt vita það.
Auðvitað var Rósa Björk þarna. Sat við barinn og hámaði í sig súpu. Ég staldraði við í dyrunum, ætti ég að fara? Hún myndi strax fara spyrja eitthvað. Ákvað að reyna komast inn á klósett óséð. Ég þurfti jú að hitta Sjonna hérna út af gallerýinu, við vorum búin að fresta þessu allt of lengi.

Eftir nokkra stund ákvað ég að skella mér fram ég hlyti að geta komið mér einhvern vegin út úr þessu. Ákvað að setjast inn í horn og láta lítið fyrir mér fara. Ég var allveg að koma í hvarf fyrir hornið þegar ég heyri skræka rödd Rósu Bjarkar "Nei Þrúða mín" (þoli ekki þegar ég er kölluð Þrúða) "hvað er þú að gera hérna. Áttu ekki að vera í skólanumm?" Hún gat bara ekki komið því inn í hausinn á sér að ég er löngu hætt í þessum fjandans skóla. Fann mig bara ekki í markaðsfræðinni. Átti samt svo stutt eftir. Kannski hefði ég bara átt að klára. Andskotinn af hverju fór ég að hugsa um þetta. Ég verð að halda einbeitingunni ef hún fer að spyrja eitthvað. Ég svarði Rósu Björk stuttlega og sagði "ágætlega takk" Nennti ekki að útskýra þetta fyrir henni. "Komdu hérna aðeins og talaði við mig" hélt hún áfram. "Segðu mér er eitthvað til í því sem ég heyrði í gær?" Mér var skapi næst að hreyta út úr mér "Hvernig á ég að vita hvað þú heyrðir í gær" en ég vissi að það þýddi ekkert, ég vissi nákvæmlega hvað hún var að tala um. Hún vissi bara ekki að það var ég. Rósa Björk opnaði munninn til að spyrja meira en í því sveif Sjonni inn, brosti sínu blíðasta og mér var borgið í þetta skiptið.

Við Sjonni komum okkur fyrir inn í horni og fengum okkur ommilettur. Ég uppgötðvaði það ekki fyrr en þarna hvað ég var orðin svöng enda ekki búin að borða í meira en sólahring. Þetta hafði allt gerst svo hratt að ég hafði ekki hvaft tíma fyrir neitt. Sjonni sat þarna á móti mér grunlaus blaðrandi um Gallerýið og hámaði í sig. Ég var ekki með hugan við efnið. Ég varð að reyna bæra þessum hugsunum frá mér og setja mig inn í málin. Ég mátti ekki við því að fresta þessu lengur.
Ég varð að fá mér vinnu. Sjonni var búinn að vera mér góður og ættlaði að ráða mig í Gallerýið. Við ættluðum að ræða um hvaða vinnutími henntaði mér best og hvað ég ætti að fá í laun.
Sjonni rak lítið og gott Gallerí á Klapparstígnum. Hann var mikill bissnes karl og kunni að reka svona stað. Honum fannst það ídelalt að fá mig með sér því sjálf hafði ég áhuga á málverkum og list yfir höfuð. Við tvö yrðum góð saman.
,,Geirþrúður, ertu að hlusta á mig?" Ég kom aftur til sjálfs míns. ,,Er ekki allt í lagi? Þú ert eitthvað svo fjarræn."
,,Jújú, mér líður vel. Er bara svoldið þreytt." Mig langaði svo að segja honum hvað hafði drifið á daga mína, en einhvernvegin gat ég það ekki. Ég vildi ekki valda honum áhyggjum. Ekki núna.
,,Hvað segiru um að vinna frá hálf níu til fjögur, fimm?"
,,Já hljómar vel. Til er ég. Á ég þá að byrja á mánudaginn?"
Í því kom Rósa Björk aðsvífandi að borðinu okkar.
,,ooo, þið turtildúfurnar eruð alltaf svo sætar saman. En ég er farin, Jói er kominn að sækja mig. Bið að heilsa ykkur."

Humm… var að spá hvort ég ætti samt ekki að segja honum þetta núna, þar sem ég þyrfti örugglega að fara út aftur fljótlega. En hvernig gæti ég það ? samt! ekki eins og þeir kæmust að því. En hvernig ætti ég að segja honum það, “Heyrðu sæti, þetta væri samt bara aukavinna, vegna þess að leyniþjónustustarfið gengur fyrir “ RIGHT. Ég trúði því ekki allveg þegar þeir hringdu fyrir 5 árum og buðu mér þetta, en svona er þetta víst.
Gæti allt eins sagt að ég væri að dansa stripdans í Köben eða eithvað, það myndi hljóma meira sannfærandi.
En þetta með Rósu Björk það var samt ekki nó og sniðugt.
Allt í einu, pikkar Sjonni í mig, og segist ætla að koma mér heim í bólið. Kannski væri það bara sniðugt, og í fyrramálið myndi ég bara vakna og allt væri gleymt. Vildi óska að ég ætti svona “men in black” gleymsku tæki.
Eftir að Sjonni hafði skutlað mér heim ákvað ég að kíkja aðeins í tölvuna. Var ekkert þreytt þrátt fyrir svefnleysið undan farinn sólarhring. Ákvað að kíkja á tölvupóstinn og fara svo rúntin á netinu, fréttamiðlarnir, Sjonni, Lísa systir, djammið, Stína vinkona og Mummi í útlöndum og kvikmyndir.is. Það var ekkert markvert í tölvpóstinum. Mér var létt kannski fengi ég smá pásu þessa vikuna enda fór ekki nógu vel í síðasta verkefni.

Ég hrökk í kút þegar síminn hringdi, ég leit á klukkuna 08:50. Ég hafði greinilega sofnað yfir netinu því það var enn kveikt á tölvunni á cnn.com. "Hver að hringja svona snemma á laugardagsmorgni?" hugsaði ég með mér. Það var mamma. "Hvernig var í fríinu elskan?" "Það var bara fínt takk" svaraði ég freka syfjulega. Meðan ég rabbaði við mömmu og sagði henni æfða sögunna af "fríinu mínu" staulaðist ég fram og kíktí spegilinn. Ég var með takkaför á enninu eftir lyklaborðið. Lagaði kaffi og kíkt í moggan meðan ég spjallaði við mömmu, hún lét aðalega dæluna ganga, það var svo agalega mikið búið að vera í gangi hjá henni í vikunni. Mamma vann hjá Verðbréfaþingi eða Íslensku kauphöllinni eins og það heitir víst í dag. Ekkert smá hallærislegt finnst mér, Íslenska kauphöllinn! En mömmu fannst það meira viðeigandi við starfsemina og mátti ekki heyra á það minnst að nafnið væri hallærislegt. Eftir að hafa kvatt mömmu fór ég stutu og ákvað að kíkja í bæinn fá mér morgunmat og kannski í nokkrar búðir. Það myndi dreifa huganum. Aldrei að vita nema maður finndi eitthvað sniðugt fyrir kvöldið, það er nefinlega fuðukjólakvöld hjá Saumaklúbbnum í kvöld.
Þegar ég var búin að borða ákvað að kíkja í Spúttnik. Það er alltaf hægt að finna eitthvað absúrt þar. Þegar það er eitthvað svona þema í saumklúbbnum, sem ég þoli ekki, þá reyni ég yfirleitt að mæta í einhverju út úr kú við stelpurnar.
Afgreiðslustúlkan tók vel á móti mér þegar ég gekk inn í búðina. Hún var í útvíðum gallabuxum, skyrtu, með lakkrísbyndi og ,,afa" húfu. Sagði ég ekki, hugsaði ég með mér, þessi búð stendur alltaf fyrir sínu, og glotti út í annað. Ég fann mér mussu við bleikapilsið sem ég á heima. Rosaflott, með grænu, bláu og bleiku í saumuðu munsti.
Ég hafði ekki mikið fyrir stafni þennan dag, enda ágætt að fá frí, vera með sjálfri sér og anda. Sóla vinkona kom og sótti mig um kvöldið og við keyrðum upp í Grafarholt. Ída vinkona var nýflutt þangað og kærastinn. Þau eru rosalega hamingjusöm, fyrsta barnið á leiðinni og svona.
“Nei hææææ” Guð hva er langt síðan ég hef séð þig Þrúða mín” Sagði Halldóra sem var með okkur Sólu í Hagó (Djö hvað er með þetta Þrúða og mín!) Nei djö maður síminn hringir, ohhh, vona ekki, nenni ekki neinu í kvöld. “Úff” bara Simmi, hann var búin að gleyma að ég væri í saumó í kvöld.

Ída var svo sæt, það er nú ekki farið að sjást mikið á henni, það alveg skín af henni.
Ásta var að koma og það var svo gamann að sjá hana. Við kynnstums Ástu þegar við fórum allar samann til Akureyrar. Ákváðum að vera í tjöldum og Ásta var þar líka með gamla kærastanum. Svo byrjaði hún í Líffræði með Sólu um haustið, og þá var hún kominn inn. Fyndið hvernig maður kynnist fólki. Langt síðan ég sá hana síðast. Við Ásta getum alltaf rætt mikið samann, höfum sameginlegt áhugamál, náttúru Íslands. Ásta vinnur mikið fyrir Náttúruvernd ríkisins og er mikið að fylgjast með virkjunar málunum í þjóðfélaginu. Svo getum við talað um stjórnmál fram á rauða nótt, þó svo það sé ekki alltaf vinæst að taka upp þau mál í saumó. Núna er mikið farið að tala um barneignir, ekki alveg mitt áhugamál ennþá, verður kannski einhvertíma, hver veit?
Anskotans síminn er að hringja. Ída kallar: “Geirþrúður er þetta ekki þinn sími?” Jú, jú þetta er sko minn sími. “Grate” hvað á ég að segja stelpunum?
Ég tók kipp þegar ég heyrði símhringuna. Var svo uppstressuð allt í einu að reyna finna eitthvað til að segja stelpunum ef ég yrði að fara strax að ég fann hvergi símann í veskinu. Ég endurtók í huga mér aftur og aftur, ekki annað verkefni, ekki annað verkefni. Ég er greinlega ennþá uppspennt eftir það sem gerðist í síðasta verkefni. Ég bara get ekki hugsað til þess að lenda í öðru eins. Þetta hafði ekki beint endað vel. Þetta var oftengt landinu. Allir sem unnu fyrir þjónustuna og voru frá landi þar sem búa færri en ein milljón manns máttu ekki tengjast verkefnum sem tengdust heimalandinu í ljósi þess að meiri líkur væru á því að verkefnið tengdist á einhvern hátt fjölskyldu eða vinum. Það má segja að í síðasta verkefni hafði hurð skellst nærri hælum. Lokaverkið hafði verið um borð í Norænu. Náði að klára mitt áður en við komum til Færeyja og fara úr þar. Þessar hugsanir flugu í gegnum huga minn meðan ég rótaði eftir símanum. Fann hann loksins og sá að þetta var bara Sjonni að hringja. Svaraði og reyndi að vera róleg, var orðin rauðflekkótt í framan af stess. Þoli ekki þegar ég fæ þessa flekki. Mamma sagði alltaf við mig þegar ég var lítil að ég myndi vaxa upp úr þessu. Sá ekki fram úr að það gerðist nokkurtíma úr þessu orðin 24 ára.

Sjonni vildi bara minna mig á að mæta í Gallerýið á mánudagsmorguninn. Allveg er þetta dæmigert fyrir Sjonna að hringja á laugardagskvöldi að minna mann á svona hluti. Ég held að felstir hefðu beðið fram á sunnudag. Eftir að ég lauk samtalinu hallaði höfðinu að veggnum, lokaði augunum og dró andan djúpt og reyndi að slaka á. Fór loks til baka inn í stofu enn þá flekkótt í framan.

"Hver er alltaf að hringja?" spurði Ída í stíðinistón
"Æ þetta var bara Sjonni" sagði ég. "Ég byrja að vinna í Gallerýinu hjá honum á mánudagin og hann vildi bara minna mig á það" hélt ég áfram og reyndi að vera hress. "Það er allveg dæmigert fyrir Sjonna að hringja á laugardagskvöldi að minna mann á svona lagað" bætti ég við.
"Oh hann er bara að hafa afsökun til að hringja í þig á laugardagskvöldi og vita hvað þú ert að gera" sagði Ída. Stelpurnar tóku undir og þeim fannst þetta mjög fyndið. Þeim fannst nefnilega öllum að við Sjonni ættum að vera saman. Við vorum búin að vera vinir síðan í menntaskóla. Kynntumst strax á fyrsta ári þegar við lentum hlið við hlið allveg óvart í þremur fögum á fyrstu önn. Við vorum reyndar saman í stuttan tíma í kringum útskrifaferðina en það varð aldrei neitt úr því. Við komumst að því að við værum miklu betri sem vinir.
"Æi ekki byrja á þessu einu sinni enn" svarði ég "Ætlið þið aldrei að skilja þetta eða hvað? Við erum bara vinir"
"Bara vinir sminir" sagði Ída og glotti "Af hverju ertu þá svona rauðflekkótt í framan?" hélt hún áfram og glotti enn meira. Ég svarði þessu ekki, gat ekki sagði þeim að ég hefði verið í stesskasti og því var eini kosturinn að þegja bara. Þær vissu nefnilega jafnvel og ég að rauðu flekkirnir komu líka þegar ég fór hjá mér.

Kvöldið leið áfram og símin þagði sem betur fer. Skemmtum okkur konunglega yfir mat og drykk hjá Ídu og töluðum og töluðum fram eftir nóttu eins og ævinlega í saumó. Eins og venjulega þegar er furðukjólaklúbbur þá fær ein verðlaun fyrir besta kjólinn. Nú var það Sigga enda var hennar úr pappa, álpappír og blómum. Systir hennar er í fatahönnunn og gerði kjólinn fyrir hana. Verðlaunin voru eins og alltaf ostakarfa. Við erum nefnilega allar vitlausar í osta. Þegar ég kom loksins heim um nóttina sofnaði ég sæl og svaf djúpum svefni langt fram á næsta dag.
oooo... þynku dæmi, maður... og ískladir fætur upp við bakið á mér!!! djö. hver er þetta???
,,Góðan daginn Geirþrúður."
Oh, hjúkk þetta var bara Sóla.
Góðan daginn sagði ég mygluð og drullu þreytt.
,,Hvernig svafstu?"
,,Oh, ég þoli ekki hvað þú ert alltaf hress..." sagði ég. ,,Hvað ertu búin að skokka marga hringi í kringum húsið? Náðiru að slaka á í jóganu?"
,,Æiii láttu ekki svona, sagði Sóla, ég kláraði Cheeriosið svo ég ættla að pannta þynku pizzu handa okkur! Hvernig hljómar það?"
Sunnudagurinn fór í sama sem ekkert. Framan af deginum var ég og Sóla að éta pizzu og horfa á videó í þynkunni okkar. Rétt fyrir kvöldmat fór Sóla heim til sín og ég fór að afla mér upplýsinga um málarann sem er með sýningu þennan mánuðinn í Galleríinu.
Ég var ekki fyrr sest niður með upplýsingarnar frá Sjonna þegar síminn hringdi. Ég stökk upp úr hægindarstólnum og greip síman. "Geirþrúður" svarði að ég hress í bragði
"Sæl" sagði kvennamannsrödd sem ég þekkti orðið allt of vel að mér fannst "Þú átt að mæta við syttuna af Jóni Sigurðssyni á hádegi á morgun." Ég þekkti þessa setningu og það þýddi ekkert að mótmæla. "Ég mæti" sagði ég og lagði á. Ég dró aftur fram upplýsingarnar um listanmanninn. Súperman var einkenni hans og hann kallaði sig Dolla, var víst einhver ótrúlega hipp listamaður sem hafði verið að gera það gott í New York undanfarið. Meðan ég las yfir upplýsingarnar velti ég því fyrir mér hvað ég ætti að segja Sjonna í fyrramálið.
Það var heldur hráslagalegt þegar ég rölti í átt að Jóni. Ég hafði sagt Sjonna að ég þyrfti að fara til Köben fyrir Kaupþing í síðasta skiptið því ég var enn á launum hjá þeim út þennan mánuð. Allir héldu að ég hefði verið í vinnu fyrir Kaupþing í Kaupmannahöfn þegar ég var í þjálfun hjá Þjónustunni á sínum tíma. Ég notaði það svo oft sem afsökun þegar ég þurfti að fara. Hann tók því bara vel og sagði að ég gæti bara byrjað næsta mánudag. Klukkan var fimm mínútur í tólf þegar ég hallaði mér upp að Jóni og saup síðasta sopan af kaffinu og beið.

2002-11-11T00:21:00.000Z

Ég var ekki fyrr sest niður með upplýsingarnar frá Sjonna þegar síminn hringdi. Ég stökk upp úr hægindarstólnum og greip síman. "Geirþrúður" svarði að ég hress í bragði
"Sæl" sagði kvennamannsrödd sem ég þekkti orðið allt of vel að mér fannst "Þú átt að mæta við syttuna af Jóni Sigurðssyni á hádegi á morgun." Ég þekkti þessa setningu og það þýddi ekkert að mótmæla. "Ég mæti" sagði ég og lagði á. Ég dró aftur fram upplýsingarnar um listanmanninn. Súperman var einkenni hans og hann kallaði sig Dolla, var víst einhver ótrúlega hipp listamaður sem hafði verið að gera það gott í New York undanfarið. Meðan ég las yfir upplýsingarnar velti ég því fyrir mér hvað ég ætti að segja Sjonna í fyrramálið.

2002-11-10T01:13:00.000Z

oooo... þynku dæmi, maður... og ískladir fætur upp við bakið á mér!!! djö. hver er þetta???
,,Góðan daginn Geirþrúður."
Oh, hjúkk þetta var bara Sóla.
Góðan daginn sagði ég mygluð og drullu þreytt.
,,Hvernig svafstu?"
,,Oh, ég þoli ekki hvað þú ert alltaf hress..." sagði ég. ,,Hvað ertu búin að skokka marga hringi í kringum húsið? Náðiru að slaka á í jóganu?"
,,Æiii láttu ekki svona, sagði Sóla, ég kláraði Cheeriosið svo ég ættla að pannta þynku pizzu handa okkur! Hvernig hljómar það?"
Sunnudagurinn fór í sama sem ekkert. Framan af deginum var ég og Sóla að éta pizzu og horfa á videó í þynkunni okkar. Rétt fyrir kvöldmat fór Sóla heim til sín og ég fór að afla mér upplýsinga um málarann sem er með sýningu þennan mánuðinn í Galleríinu.

2002-11-08T16:52:00.000Z

Ég tók kipp þegar ég heyrði símhringuna. Var svo uppstressuð allt í einu að reyna finna eitthvað til að segja stelpunum ef ég yrði að fara strax að ég fann hvergi símann í veskinu. Ég endurtók í huga mér aftur og aftur, ekki annað verkefni, ekki annað verkefni. Ég er greinlega ennþá uppspennt eftir það sem gerðist í síðasta verkefni. Ég bara get ekki hugsað til þess að lenda í öðru eins. Þetta hafði ekki beint endað vel. Þetta var oftengt landinu. Allir sem unnu fyrir þjónustuna og voru frá landi þar sem búa færri en ein milljón manns máttu ekki tengjast verkefnum sem tengdust heimalandinu í ljósi þess að meiri líkur væru á því að verkefnið tengdist á einhvern hátt fjölskyldu eða vinum. Það má segja að í síðasta verkefni hafði hurð skellst nærri hælum. Lokaverkið hafði verið um borð í Norænu. Náði að klára mitt áður en við komum til Færeyja og fara úr þar. Þessar hugsanir flugu í gegnum huga minn meðan ég rótaði eftir símanum. Fann hann loksins og sá að þetta var bara Sjonni að hringja. Svaraði og reyndi að vera róleg, var orðin rauðflekkótt í framan af stess. Þoli ekki þegar ég fæ þessa flekki. Mamma sagði alltaf við mig þegar ég var lítil að ég myndi vaxa upp úr þessu. Sá ekki fram úr að það gerðist nokkurtíma úr þessu orðin 24 ára.

Sjonni vildi bara minna mig á að mæta í Gallerýið á mánudagsmorguninn. Allveg er þetta dæmigert fyrir Sjonna að hringja á laugardagskvöldi að minna mann á svona hluti. Ég held að felstir hefðu beðið fram á sunnudag. Eftir að ég lauk samtalinu hallaði höfðinu að veggnum, lokaði augunum og dró andan djúpt og reyndi að slaka á. Fór loks til baka inn í stofu enn þá flekkótt í framan.

"Hver er alltaf að hringja?" spurði Ída í stíðinistón
"Æ þetta var bara Sjonni" sagði ég. "Ég byrja að vinna í Gallerýinu hjá honum á mánudagin og hann vildi bara minna mig á það" hélt ég áfram og reyndi að vera hress. "Það er allveg dæmigert fyrir Sjonna að hringja á laugardagskvöldi að minna mann á svona lagað" bætti ég við.
"Oh hann er bara að hafa afsökun til að hringja í þig á laugardagskvöldi og vita hvað þú ert að gera" sagði Ída. Stelpurnar tóku undir og þeim fannst þetta mjög fyndið. Þeim fannst nefnilega öllum að við Sjonni ættum að vera saman. Við vorum búin að vera vinir síðan í menntaskóla. Kynntumst strax á fyrsta ári þegar við lentum hlið við hlið allveg óvart í þremur fögum á fyrstu önn. Við vorum reyndar saman í stuttan tíma í kringum útskrifaferðina en það varð aldrei neitt úr því. Við komumst að því að við værum miklu betri sem vinir.
"Æi ekki byrja á þessu einu sinni enn" svarði ég "Ætlið þið aldrei að skilja þetta eða hvað? Við erum bara vinir"
"Bara vinir sminir" sagði Ída og glotti "Af hverju ertu þá svona rauðflekkótt í framan?" hélt hún áfram og glotti enn meira. Ég svarði þessu ekki, gat ekki sagði þeim að ég hefði verið í stesskasti og því var eini kosturinn að þegja bara. Þær vissu nefnilega jafnvel og ég að rauðu flekkirnir komu líka þegar ég fór hjá mér.

Kvöldið leið áfram og símin þagði sem betur fer. Skemmtum okkur konunglega yfir mat og drykk hjá Ídu og töluðum og töluðum fram eftir nóttu eins og ævinlega í saumó. Eins og venjulega þegar er furðukjólaklúbbur þá fær ein verðlaun fyrir besta kjólinn. Nú var það Sigga enda var hennar úr pappa, álpappír og blómum. Systir hennar er í fatahönnunn og gerði kjólinn fyrir hana. Verðlaunin voru eins og alltaf ostakarfa. Við erum nefnilega allar vitlausar í osta. Þegar ég kom loksins heim um nóttina sofnaði ég sæl og svaf djúpum svefni langt fram á næsta dag.

2002-11-07T20:34:00.000Z

“Nei hææææ” Guð hva er langt síðan ég hef séð þig Þrúða mín” Sagði Halldóra sem var með okkur Sólu í Hagó (Djö hvað er með þetta Þrúða og mín!) Nei djö maður síminn hringir, ohhh, vona ekki, nenni ekki neinu í kvöld. “Úff” bara Simmi, hann var búin að gleyma að ég væri í saumó í kvöld.

Ída var svo sæt, það er nú ekki farið að sjást mikið á henni, það alveg skín af henni.
Ásta var að koma og það var svo gamann að sjá hana. Við kynnstums Ástu þegar við fórum allar samann til Akureyrar. Ákváðum að vera í tjöldum og Ásta var þar líka með gamla kærastanum. Svo byrjaði hún í Líffræði með Sólu um haustið, og þá var hún kominn inn. Fyndið hvernig maður kynnist fólki. Langt síðan ég sá hana síðast. Við Ásta getum alltaf rætt mikið samann, höfum sameginlegt áhugamál, náttúru Íslands. Ásta vinnur mikið fyrir Náttúruvernd ríkisins og er mikið að fylgjast með virkjunar málunum í þjóðfélaginu. Svo getum við talað um stjórnmál fram á rauða nótt, þó svo það sé ekki alltaf vinæst að taka upp þau mál í saumó. Núna er mikið farið að tala um barneignir, ekki alveg mitt áhugamál ennþá, verður kannski einhvertíma, hver veit?
Anskotans síminn er að hringja. Ída kallar: “Geirþrúður er þetta ekki þinn sími?” Jú, jú þetta er sko minn sími. “Grate” hvað á ég að segja stelpunum?

2002-11-07T19:02:00.000Z

Þegar ég var búin að borða ákvað að kíkja í Spúttnik. Það er alltaf hægt að finna eitthvað absúrt þar. Þegar það er eitthvað svona þema í saumklúbbnum, sem ég þoli ekki, þá reyni ég yfirleitt að mæta í einhverju út úr kú við stelpurnar.
Afgreiðslustúlkan tók vel á móti mér þegar ég gekk inn í búðina. Hún var í útvíðum gallabuxum, skyrtu, með lakkrísbyndi og ,,afa" húfu. Sagði ég ekki, hugsaði ég með mér, þessi búð stendur alltaf fyrir sínu, og glotti út í annað. Ég fann mér mussu við bleikapilsið sem ég á heima. Rosaflott, með grænu, bláu og bleiku í saumuðu munsti.
Ég hafði ekki mikið fyrir stafni þennan dag, enda ágætt að fá frí, vera með sjálfri sér og anda. Sóla vinkona kom og sótti mig um kvöldið og við keyrðum upp í Grafarholt. Ída vinkona var nýflutt þangað og kærastinn. Þau eru rosalega hamingjusöm, fyrsta barnið á leiðinni og svona.

2002-11-06T17:23:00.000Z

Eftir að Sjonni hafði skutlað mér heim ákvað ég að kíkja aðeins í tölvuna. Var ekkert þreytt þrátt fyrir svefnleysið undan farinn sólarhring. Ákvað að kíkja á tölvupóstinn og fara svo rúntin á netinu, fréttamiðlarnir, Sjonni, Lísa systir, djammið, Stína vinkona og Mummi í útlöndum og kvikmyndir.is. Það var ekkert markvert í tölvpóstinum. Mér var létt kannski fengi ég smá pásu þessa vikuna enda fór ekki nógu vel í síðasta verkefni.

Ég hrökk í kút þegar síminn hringdi, ég leit á klukkuna 08:50. Ég hafði greinilega sofnað yfir netinu því það var enn kveikt á tölvunni á cnn.com. "Hver að hringja svona snemma á laugardagsmorgni?" hugsaði ég með mér. Það var mamma. "Hvernig var í fríinu elskan?" "Það var bara fínt takk" svaraði ég freka syfjulega. Meðan ég rabbaði við mömmu og sagði henni æfða sögunna af "fríinu mínu" staulaðist ég fram og kíktí spegilinn. Ég var með takkaför á enninu eftir lyklaborðið. Lagaði kaffi og kíkt í moggan meðan ég spjallaði við mömmu, hún lét aðalega dæluna ganga, það var svo agalega mikið búið að vera í gangi hjá henni í vikunni. Mamma vann hjá Verðbréfaþingi eða Íslensku kauphöllinni eins og það heitir víst í dag. Ekkert smá hallærislegt finnst mér, Íslenska kauphöllinn! En mömmu fannst það meira viðeigandi við starfsemina og mátti ekki heyra á það minnst að nafnið væri hallærislegt. Eftir að hafa kvatt mömmu fór ég stutu og ákvað að kíkja í bæinn fá mér morgunmat og kannski í nokkrar búðir. Það myndi dreifa huganum. Aldrei að vita nema maður finndi eitthvað sniðugt fyrir kvöldið, það er nefinlega fuðukjólakvöld hjá Saumaklúbbnum í kvöld.

2002-11-06T09:47:00.000Z

Það er misstur yfir borginni, hvít slikja vefur sig utanum syttuna af Jóni Sigurðssyni. Það er kallt úti og þegar ég anda stígur gufa úr vitum mínum. Ég halla mér upp að Jóni og reyni að átta mig á þessu. Hvers vegna enda þetta alltaf svona?

Jón var frekar kaldur svo ég var farinn að fá hroll. Ég leit upp á hann spurnaraugum en hann virtist ekki getað hjálpað mér ekki í þetta skiptið. Mér fannst hann segja við mig, þú verður að taka ábyrgð á þessu sjálf. Ég rendi enn og aftur í gegnum atburðin í huganum, hvernig gat þetta gerst?

Ég hristi hausinn og tók stefnuna á Torvaldsen, hugsaði hvort ég ætti að hringja í Rósu Björk og láta hana vita, en ákvað að bíða með það, fresta því, því þegar ég væri búin að segja einhverjum, þá varð þetta raunverulegra. Opnaði hurðina á Torvaldsen, “grate” hefði mátt vita það.
Auðvitað var Rósa Björk þarna. Sat við barinn og hámaði í sig súpu. Ég staldraði við í dyrunum, ætti ég að fara? Hún myndi strax fara spyrja eitthvað. Ákvað að reyna komast inn á klósett óséð. Ég þurfti jú að hitta Sjonna hérna út af gallerýinu, við vorum búin að fresta þessu allt of lengi.

Eftir nokkra stund ákvað ég að skella mér fram ég hlyti að geta komið mér einhvern vegin út úr þessu. Ákvað að setjast inn í horn og láta lítið fyrir mér fara. Ég var allveg að koma í hvarf fyrir hornið þegar ég heyri skræka rödd Rósu Bjarkar "Nei Þrúða mín" (þoli ekki þegar ég er kölluð Þrúða) "hvað er þú að gera hérna. Áttu ekki að vera í skólanumm?" Hún gat bara ekki komið því inn í hausinn á sér að ég er löngu hætt í þessum fjandans skóla. Fann mig bara ekki í markaðsfræðinni. Átti samt svo stutt eftir. Kannski hefði ég bara átt að klára. Andskotinn af hverju fór ég að hugsa um þetta. Ég verð að halda einbeitingunni ef hún fer að spyrja eitthvað. Ég svarði Rósu Björk stuttlega og sagði "ágætlega takk" Nennti ekki að útskýra þetta fyrir henni. "Komdu hérna aðeins og talaði við mig" hélt hún áfram. "Segðu mér er eitthvað til í því sem ég heyrði í gær?" Mér var skapi næst að hreyta út úr mér "Hvernig á ég að vita hvað þú heyrðir í gær" en ég vissi að það þýddi ekkert, ég vissi nákvæmlega hvað hún var að tala um. Hún vissi bara ekki að það var ég. Rósa Björk opnaði munninn til að spyrja meira en í því sveif Sjonni inn, brosti sínu blíðasta og mér var borgið í þetta skiptið.

Við Sjonni komum okkur fyrir inn í horni og fengum okkur ommilettur. Ég uppgötðvaði það ekki fyrr en þarna hvað ég var orðin svöng enda ekki búin að borða í meira en sólahring. Þetta hafði allt gerst svo hratt að ég hafði ekki hvaft tíma fyrir neitt. Sjonni sat þarna á móti mér grunlaus blaðrandi um Gallerýið og hámaði í sig. Ég var ekki með hugan við efnið. Ég varð að reyna bæra þessum hugsunum frá mér og setja mig inn í málin. Ég mátti ekki við því að fresta þessu lengur.
Ég varð að fá mér vinnu. Sjonni var búinn að vera mér góður og ættlaði að ráða mig í Gallerýið. Við ættluðum að ræða um hvaða vinnutími henntaði mér best og hvað ég ætti að fá í laun.
Sjonni rak lítið og gott Gallerí á Klapparstígnum. Hann var mikill bissnes karl og kunni að reka svona stað. Honum fannst það ídelalt að fá mig með sér því sjálf hafði ég áhuga á málverkum og list yfir höfuð. Við tvö yrðum góð saman.
,,Geirþrúður, ertu að hlusta á mig?" Ég kom aftur til sjálfs míns. ,,Er ekki allt í lagi? Þú ert eitthvað svo fjarræn."
,,Jújú, mér líður vel. Er bara svoldið þreytt." Mig langaði svo að segja honum hvað hafði drifið á daga mína, en einhvernvegin gat ég það ekki. Ég vildi ekki valda honum áhyggjum. Ekki núna.
,,Hvað segiru um að vinna frá hálf níu til fjögur, fimm?"
,,Já hljómar vel. Til er ég. Á ég þá að byrja á mánudaginn?"
Í því kom Rósa Björk aðsvífandi að borðinu okkar.
,,ooo, þið turtildúfurnar eruð alltaf svo sætar saman. En ég er farin, Jói er kominn að sækja mig. Bið að heilsa ykkur."

Humm… var að spá hvort ég ætti samt ekki að segja honum þetta núna, þar sem ég þyrfti örugglega að fara út aftur fljótlega. En hvernig gæti ég það ? samt! ekki eins og þeir kæmust að því. En hvernig ætti ég að segja honum það, “Heyrðu sæti, þetta væri samt bara aukavinna, vegna þess að leyniþjónustustarfið gengur fyrir “ RIGHT. Ég trúði því ekki allveg þegar þeir hringdu fyrir 5 árum og buðu mér þetta, en svona er þetta víst.
Gæti allt eins sagt að ég væri að dansa stripdans í Köben eða eithvað, það myndi hljóma meira sannfærandi.
En þetta með Rósu Björk það var samt ekki nó og sniðugt.
Allt í einu, pikkar Sjonni í mig, og segist ætla að koma mér heim í bólið. Kannski væri það bara sniðugt, og í fyrramálið myndi ég bara vakna og allt væri gleymt. Vildi óska að ég ætti svona “men in black” gleymsku tæki.
Eftir að Sjonni hafði skutlað mér heim ákvað ég að kíkja aðeins í tölvuna. Var ekkert þreytt þrátt fyrir svefnleysið undan farinn sólarhring. Ákvað að kíkja á tölvupóstinn og fara svo rúntin á netinu, fréttamiðlarnir, Sjonni, Lísa systir, djammið, Stína vinkona og Mummi í útlöndum og kvikmyndir.is. Það var ekkert markvert í tölvpóstinum. Mér var létt kannski fengi ég smá pásu þessa vikuna enda fór ekki nógu vel í síðasta verkefni.

Ég hrökk í kút þegar síminn hringdi, ég leit á klukkuna 08:50. Ég hafði greinilega sofnað yfir netinu því það var enn kveikt á tölvunni á cnn.com. "Hver að hringja svona snemma á laugardagsmorgni?" hugsaði ég með mér. Það var mamma. "Hvernig var í fríinu elskan?" "Það var bara fínt takk" svaraði ég freka syfjulega. Meðan ég rabbaði við mömmu og sagði henni æfða sögunna af "fríinu mínu" staulaðist ég fram og kíktí spegilinn. Ég var með takkaför á enninu eftir lyklaborðið. Lagaði kaffi og kíkt í moggan meðan ég spjallaði við mömmu, hún lét aðalega dæluna ganga, það var svo agalega mikið búið að vera í gangi hjá henni í vikunni. Mamma vann hjá Verðbréfaþingi eða Íslensku kauphöllinni eins og það heitir víst í dag. Ekkert smá hallærislegt finnst mér, Íslenska kauphöllinn! En mömmu fannst það meira viðeigandi við starfsemina og mátti ekki heyra á það minnst að nafnið væri hallærislegt. Eftir að hafa kvatt mömmu fór ég stutu og ákvað að kíkja í bæinn fá mér morgunmat og kannski í nokkrar búðir. Það myndi dreifa huganum. Aldrei að vita nema maður finndi eitthvað sniðugt fyrir kvöldið, það er nefinlega fuðukjólakvöld hjá Saumaklúbbnum í kvöld.
Þegar ég var búin að borða ákvað að kíkja í Spúttnik. Það er alltaf hægt að finna eitthvað absúrt þar. Þegar það er eitthvað svona þema í saumklúbbnum, sem ég þoli ekki, þá reyni ég yfirleitt að mæta í einhverju út úr kú við stelpurnar.
Afgreiðslustúlkan tók vel á móti mér þegar ég gekk inn í búðina. Hún var í útvíðum gallabuxum, skyrtu, með lakkrísbyndi og ,,afa" húfu. Sagði ég ekki, hugsaði ég með mér, þessi búð stendur alltaf fyrir sínu, og glotti út í annað. Ég fann mér mussu við bleikapilsið sem ég á heima. Rosaflott, með grænu, bláu og bleiku í saumuðu munsti.
Ég hafði ekki mikið fyrir stafni þennan dag, enda ágætt að fá frí, vera með sjálfri sér og anda. Sóla vinkona kom og sótti mig um kvöldið og við keyrðum upp í Grafarholt. Ída vinkona var nýflutt þangað og kærastinn. Þau eru rosalega hamingjusöm, fyrsta barnið á leiðinni og svona.
“Nei hææææ” Guð hva er langt síðan ég hef séð þig Þrúða mín” Sagði Halldóra sem var með okkur Sólu í Hagó (Djö hvað er með þetta Þrúða og mín!) Nei djö maður síminn hringir, ohhh, vona ekki, nenni ekki neinu í kvöld. “Úff” bara Simmi, hann var búin að gleyma að ég væri í saumó í kvöld.

Ída var svo sæt, það er nú ekki farið að sjást mikið á henni, það alveg skín af henni.
Ásta var að koma og það var svo gamann að sjá hana. Við kynnstums Ástu þegar við fórum allar samann til Akureyrar. Ákváðum að vera í tjöldum og Ásta var þar líka með gamla kærastanum. Svo byrjaði hún í Líffræði með Sólu um haustið, og þá var hún kominn inn. Fyndið hvernig maður kynnist fólki. Langt síðan ég sá hana síðast. Við Ásta getum alltaf rætt mikið samann, höfum sameginlegt áhugamál, náttúru Íslands. Ásta vinnur mikið fyrir Náttúruvernd ríkisins og er mikið að fylgjast með virkjunar málunum í þjóðfélaginu. Svo getum við talað um stjórnmál fram á rauða nótt, þó svo það sé ekki alltaf vinæst að taka upp þau mál í saumó. Núna er mikið farið að tala um barneignir, ekki alveg mitt áhugamál ennþá, verður kannski einhvertíma, hver veit?
Anskotans síminn er að hringja. Ída kallar: “Geirþrúður er þetta ekki þinn sími?” Jú, jú þetta er sko minn sími. “Grate” hvað á ég að segja stelpunum?
Ég tók kipp þegar ég heyrði símhringuna. Var svo uppstressuð allt í einu að reyna finna eitthvað til að segja stelpunum ef ég yrði að fara strax að ég fann hvergi símann í veskinu. Ég endurtók í huga mér aftur og aftur, ekki annað verkefni, ekki annað verkefni. Ég er greinlega ennþá uppspennt eftir það sem gerðist í síðasta verkefni. Ég bara get ekki hugsað til þess að lenda í öðru eins. Þetta hafði ekki beint endað vel. Þetta var oftengt landinu. Allir sem unnu fyrir þjónustuna og voru frá landi þar sem búa færri en ein milljón manns máttu ekki tengjast verkefnum sem tengdust heimalandinu í ljósi þess að meiri líkur væru á því að verkefnið tengdist á einhvern hátt fjölskyldu eða vinum. Það má segja að í síðasta verkefni hafði hurð skellst nærri hælum. Lokaverkið hafði verið um borð í Norænu. Náði að klára mitt áður en við komum til Færeyja og fara úr þar. Þessar hugsanir flugu í gegnum huga minn meðan ég rótaði eftir símanum. Fann hann loksins og sá að þetta var bara Sjonni að hringja. Svaraði og reyndi að vera róleg, var orðin rauðflekkótt í framan af stess. Þoli ekki þegar ég fæ þessa flekki. Mamma sagði alltaf við mig þegar ég var lítil að ég myndi vaxa upp úr þessu. Sá ekki fram úr að það gerðist nokkurtíma úr þessu orðin 24 ára.

Sjonni vildi bara minna mig á að mæta í Gallerýið á mánudagsmorguninn. Allveg er þetta dæmigert fyrir Sjonna að hringja á laugardagskvöldi að minna mann á svona hluti. Ég held að felstir hefðu beðið fram á sunnudag. Eftir að ég lauk samtalinu hallaði höfðinu að veggnum, lokaði augunum og dró andan djúpt og reyndi að slaka á. Fór loks til baka inn í stofu enn þá flekkótt í framan.

"Hver er alltaf að hringja?" spurði Ída í stíðinistón
"Æ þetta var bara Sjonni" sagði ég. "Ég byrja að vinna í Gallerýinu hjá honum á mánudagin og hann vildi bara minna mig á það" hélt ég áfram og reyndi að vera hress. "Það er allveg dæmigert fyrir Sjonna að hringja á laugardagskvöldi að minna mann á svona lagað" bætti ég við.
"Oh hann er bara að hafa afsökun til að hringja í þig á laugardagskvöldi og vita hvað þú ert að gera" sagði Ída. Stelpurnar tóku undir og þeim fannst þetta mjög fyndið. Þeim fannst nefnilega öllum að við Sjonni ættum að vera saman. Við vorum búin að vera vinir síðan í menntaskóla. Kynntumst strax á fyrsta ári þegar við lentum hlið við hlið allveg óvart í þremur fögum á fyrstu önn. Við vorum reyndar saman í stuttan tíma í kringum útskrifaferðina en það varð aldrei neitt úr því. Við komumst að því að við værum miklu betri sem vinir.
"Æi ekki byrja á þessu einu sinni enn" svarði ég "Ætlið þið aldrei að skilja þetta eða hvað? Við erum bara vinir"
"Bara vinir sminir" sagði Ída og glotti "Af hverju ertu þá svona rauðflekkótt í framan?" hélt hún áfram og glotti enn meira. Ég svarði þessu ekki, gat ekki sagði þeim að ég hefði verið í stesskasti og því var eini kosturinn að þegja bara. Þær vissu nefnilega jafnvel og ég að rauðu flekkirnir komu líka þegar ég fór hjá mér.

Kvöldið leið áfram og símin þagði sem betur fer. Skemmtum okkur konunglega yfir mat og drykk hjá Ídu og töluðum og töluðum fram eftir nóttu eins og ævinlega í saumó. Eins og venjulega þegar er furðukjólaklúbbur þá fær ein verðlaun fyrir besta kjólinn. Nú var það Sigga enda var hennar úr pappa, álpappír og blómum. Systir hennar er í fatahönnunn og gerði kjólinn fyrir hana. Verðlaunin voru eins og alltaf ostakarfa. Við erum nefnilega allar vitlausar í osta. Þegar ég kom loksins heim um nóttina sofnaði ég sæl og svaf djúpum svefni langt fram á næsta dag.
oooo... þynku dæmi, maður... og ískladir fætur upp við bakið á mér!!! djö. hver er þetta???
,,Góðan daginn Geirþrúður."
Oh, hjúkk þetta var bara Sóla.
Góðan daginn sagði ég mygluð og drullu þreytt.
,,Hvernig svafstu?"
,,Oh, ég þoli ekki hvað þú ert alltaf hress..." sagði ég. ,,Hvað ertu búin að skokka marga hringi í kringum húsið? Náðiru að slaka á í jóganu?"
,,Æiii láttu ekki svona, sagði Sóla, ég kláraði Cheeriosið svo ég ættla að pannta þynku pizzu handa okkur! Hvernig hljómar það?"
Sunnudagurinn fór í sama sem ekkert. Framan af deginum var ég og Sóla að éta pizzu og horfa á videó í þynkunni okkar. Rétt fyrir kvöldmat fór Sóla heim til sín og ég fór að afla mér upplýsinga um málarann sem er með sýningu þennan mánuðinn í Galleríinu.
Ég var ekki fyrr sest niður með upplýsingarnar frá Sjonna þegar síminn hringdi. Ég stökk upp úr hægindarstólnum og greip síman. "Geirþrúður" svarði að ég hress í bragði
"Sæl" sagði kvennamannsrödd sem ég þekkti orðið allt of vel að mér fannst "Þú átt að mæta við syttuna af Jóni Sigurðssyni á hádegi á morgun." Ég þekkti þessa setningu og það þýddi ekkert að mótmæla. "Ég mæti" sagði ég og lagði á. Ég dró aftur fram upplýsingarnar um listanmanninn. Súperman var einkenni hans og hann kallaði sig Dolla, var víst einhver ótrúlega hipp listamaður sem hafði verið að gera það gott í New York undanfarið. Meðan ég las yfir upplýsingarnar velti ég því fyrir mér hvað ég ætti að segja Sjonna í fyrramálið.

2002-11-05T14:55:00.000Z

Ég hristi hausinn og tók stefnuna á Torvaldsen, hugsaði hvort ég ætti að hringja í Rósu Björk og láta hana vita, en ákvað að bíða með það, fresta því, því þegar ég væri búin að segja einhverjum, þá varð þetta raunverulegra. Opnaði hurðina á Torvaldsen, “grate” hefði mátt vita það.

2002-11-05T09:27:00.000Z

Jón var frekar kaldur svo ég var farinn að fá hroll. Ég leit upp á hann spurnaraugum en hann virtist ekki getað hjálpað mér ekki í þetta skiptið. Mér fannst hann segja við mig, þú verður að taka ábyrgð á þessu sjálf. Ég rendi enn og aftur í gegnum atburðin í huganum, hvernig gat þetta gerst?

2002-11-03T18:00:00.000Z

2002-11-02T14:03:00.000Z

................

2002-11-01T15:43:00.000Z

http://www.hbo.com/city/games/index.shtml
Kíkið á þetta :)

2002-11-01T15:16:00.000Z

..............................

2002-11-01T15:12:00.000Z

.............................................

2002-11-01T15:09:00.000Z

Find your inner Smurf!

2002-11-01T15:02:00.000Z

..........